بعد ادبى استاد علّامهء طباطبايى
در اينجا به بعد ديگرى از ابعاد حضرت استاد و به تعبير ديگر جامعيت او اشاره مىكنيم كه كمتر مورد توجه بوده است و آن بعد روح ادبى او است ، او در سرودن اشعار عرفانى يد طولايى داشت ، لطيفترين معانى عرفانى را در اشعارى نغز بيان مىكرد و آثار ادبى او متأسفانه در ميان دوستان بهصورت پراكنده موجود است .
او در دوران جوانى دربارهء شخصيت فقيه عاليقدرى « 1 » كه نمونه آن در حوزههاى علمى نجف و قم و مشهد نيز كمنظير بود نظمى دارد كه نخستين بخش آن را در اينجا يادآور مىشويم :
اندر در نوروز شد * باد بهارى حلقه زن
مژگان جن با داگره * اسرب به گوش اهريمن
برخاست عطر عنبره * يا بوى عود از مجمره
يا نافه مشگ ختن « 2 »
هامش
( 1 ) مرحوم آية اللّه العظمى آقاى حاج ميرزا الحسن انگجى كه در ذيقعده سال 1357 درگذشت و حضرت استاد اين اشعار را در دوران جوانى سرودهاند .
( 2 ) دومين يادنامه علّامه طباطبايى ، ص 300 و 301 [ با تصرف ] ؛ از بيانات استاد جعفر سبحانى .