شاگردان را وادار مىنمود كه موضوعات خاصى را در نظر گرفته ، در خصوص آن فكر كرده و تراوش انديشهء خود را بر روى كاغذ بياورند زيرا بهقول بيهقى « مرد آنگاه دانا شود كه نوشتن گيرد » .
علّامه حسن زادهء آملى در اين مورد گفتهاند :
« ايشان در تعليم و تربيت شاگردان ، دستها به قلم آشنا شدن و معانى و مقاصد را به كاغذ آوردن ، تحرير نمودن ، اعتنا و اهتمام بسيارى داشت . . . . به حمد اللّه تعالى نتيجهء بسيار ارزشمند و شايانى از اهتمام خود برده است كه « انّ اللّه لا يضيع أجر من أحسن عملا » « 1 » ، خداوند بذرى را كه هركس بخاطر خدا كاشته است مىپروراند و پرورده است كه اين همه آثار از ايشان مىبينيد ، يكى از شاگردانش مرحوم مطهرى است « 2 » .
هامش
( 1 ) اشارهاى است به آيه 30 از سوره كهف كه مىفرمايد :إِنَّا لا نُضِيعُ أَجْرَ مَنْ أَحْسَنَ عَمَلًا .( 2 ) مصاحبه اختصاصى به آية اللّه حسنزاده آملى ، قسمت دوم ، مجلهء پيام انقلاب ، شمارهء 150 ، ص 18 ؛ مندرج در « جرعههاى جانبخش » ص 102 .