فصل اول : « نگاهى به شيوه مفسّران »
با نزول قرآن ، نياز به تفسير آن بوجود آمد . بواسطه آنكه قرآن منبع احكام و داراى محكم و متشابه ، عام و خاصّ ، مطلق و مقيّد ، مبهم و مبيّن مىباشد و از طرف ديگر قرآن داراى حقيقت و مجاز ، تصريح و كنايه ، ايجاز ( اختصار ) و اطناب ( تفصيل ) و غيره مىباشد و از آنجائى كه پيامبر اكرم ( ص ) مبعوث از جانب خداوند متعال و هدايتگر مردم بود و خداوند مسئوليّت محافظت از قرآن و تبيين آن را به عهده او گذاشته بود ، لذا طبيعى مىنمود كه پيامبر ( ص ) قرآن را بطور اجمال و تفصيل به مردم بفهماند . خداى تعالى مىفرمايد :
( إِنَّ عَلَيْنا جَمْعَهُ وَ قُرْآنَهُ فَإِذا قَرَأْناهُ فَاتَّبِعْ قُرْآنَهُ ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنا بَيانَهُ )
« 1 » و نيز مىفرمايد :
( وَ أَنْزَلْنا إِلَيْكَ الذِّكْرَ لِتُبَيِّنَ لِلنَّاسِ ما نُزِّلَ إِلَيْهِمْ وَ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ )
« 2 »
هامش
( 1 ) - قيامت : 17 - 19 .
( 2 ) - نحل : 44 .