( * * ) يأس از رحمت خدا
س 1495 - چرا نااميدى و يأس از رحمت خدا از گناهان كبيره شمرده شده و از جمله خصوصيات مردمى كه كافرند دانسته شده است ؟
ج - بر هركس كه ايمان به خدا دارد لازم و حتمى است به اين معنا معتقد شود كه خدا هرچه بخواهد انجام مىدهد و به هرچه اراده كند حكم مىنمايد ، و هيچ قاهرى نيست كه بر مشيّت او فائق آيد و يا حكم او را به عقب اندازد ، و هيچ صاحب ايمانى نمىتواند و نبايد از روح خدا مأيوس و از رحمتش نااميد شود زيرا يأس از روح خدا و نوميدى از رحمتش در حقيقت محدودكردن قدرت او ، در معنا كفر به احاطه و سعهء رحمت اوست ، همچنانكه در آنجا كه گفتار يعقوب عليه السّلام را حكايت مىكند مىفرمايد :
« إِنَّهُ لا يَيْأَسُ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْكافِرُونَ ،
« 1 » زيرا از رحمت خدا مأيوس نمىشوند مگر مردمى كه كافرند » و به اين معنا ايمان ندارند كه خداوند توانا است تا هرغمى را زايل و هربلايى را رفع كند . - روحى كه منسوب به خداست همان فرج بعد از شدّتى است كه به اذن خدا و مشيّت او صورت مىگيرد . « 2 »
هامش
( 1 ) . سورهء يوسف ، آيهء 87 ؛ و نيز ر . ك : سورهء حجر ، آيهء 56 .
( 2 ) . الميزان ؛ ج 11 ، ص 320 . 321 . [ با تصرف ]