و روح عبوديت در آن بدمد ، و در تحت ولايت خدا كه همان تدبير ربوبى او بر شؤون بندگان است قرارش دهد ، آن وقت براى او نعمت خواهد بود ، و لازمهء اين حرف اين است كه نعمت در حقيقت همان ولايت الهى است ، و هرچيزى وقتى نعمت مىشود كه مشتمل بر مقدارى از آن ولايت باشد . « 1 »
به عبارتى ديگر هرموجودى كه انسان در آن تصرّف مىكند تا به آن وسيله راه خداى تعالى را طى كند ، و به قرب خدا و رضاى او برسد ، آن موجود براى بشر نعمت است ، و اگر مطلب به عكس شد يعنى تصرف در همان موجود باعث فراموشى خدا و انحراف از راه او ، و دورى از او و از رضاى او شد ، آن موجود براى انسان نقمت است . « 2 »
س 1410 - وضعيت نعمتها و كرامتها در دنيا و آخرت چگونه است ؟
ج - بين دو نشأة دنيا و آخرت فرق هست ، و آن اين است كه در آخرت نعمتها و كرامتها همه خالصند و نهايت درجهء از صفا و خلوص را دارند ، ولى همين نعمتها و كرامتها در دنيا مشوب و ناخالصند . « 3 »
هامش
( 1 ) . ر . ك : سورهء بقره ، آيهء 257 ؛ سورهء محمّد ، آيهء 11 ؛ سورهء نساء ، آيهء 65 .
( 2 ) . الميزان ؛ ج 5 ، ص 291 . [ با تصرف ]
( 3 ) . الميزان ؛ ج 10 ، ص 133 .