تخطي إلى المحتوى الرئيسي

با علامه در الميزان ( فارسى ) — صفحة 136

مساهمون:

ص١٣٦
س 904 - چرا خداوند متعال در آيهء شريفهء :
« خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ جَعَلَ الظُّلُماتِ وَ النُّورَ »
« 1 » ، « ظلمات » را به صيغهء جمع و « نور » را به صيغه مفرد آورد ؟ ج - شايد جهتش اين باشد كه وجود ظلمت از نبود نور و بلكه همان عدم نور در چيزيست كه مىبايست نور داشته باشد ، و چيزىكه جا دارد نور داشته باشد و ندارد از جهت دورى و نزديكيش به نور متعدد مىشود ، به خلاف نور كه امرى است وجودى و وجودش ناشى از مقايسه آن با ظلمت نيست ، و اگر آن را به قياس به ظلمت درجه‌بندى كرده و برايش مراتبى قائل مىشويم در حقيقت صرف تصورى است كه كرده‌ايم ؛ و اين تصور باعث تكثر حقيقى و تعدد واقعى آن نمىشود . « 2 » * * * * * *
هامش
( 1 ) . سورهء انعام ، آيهء 1 . ( 2 ) . الميزان ؛ ج 7 ، ص 6 .