12
خودباختگى و توكّل بر خدا
اشاره
در بسيارى از آيات قرآن مجيد و روايات اسلامى و سرگذشت انبيا و اوليا و صالحان و در كتب علماى اخلاق و ارباب سير و سلوك روى مسئلهء توكّل به عنوان يك فضيلت مهمّ اخلاقى كه بدون آن نمىتوان به مقام قرب الهى رسيد ، ياد شده است .
منظور از توكّل سپردن كارها به خدا ، و اعتماد بر لطف اوست ، زيرا « توكّل » از مادّهء « وكالت » به معنى انتخاب وكيل نمودن و اعتماد بر ديگرى كردن است ، بديهى است هر قدر وكيل توانايى بيشتر و آگاهى فزونتر داشته باشد شخص موكّل احساس آرامش بيشترى مىكند ، و از آنجا كه علم خدا بى پايان و تواناييش نامحدود است هنگامى كه انسان توكّل بر او مىكند آرامش فوقالعاده احساس مىكند ، در برابر مشكلات و حوادث مقاوم مىشود ، و از دشمنان نيرومند و خطرناك نمىهراسد ، در سختيها خود را در بن بست نمىبيند و پيوسته راه خود را به سوى هدف ادامه مىدهد .
انسانى كه بر خدا توكّل دارد هرگز احساس حقارت و ضعف نمىكند بلكه به اتّكاى لطف خدا و علم و قدرت بى پايان او خود را پيروز و فاتح مىبيند و حتّى شكستهاى مقطعى او را مأيوس نمىسازد .