هرگز ضدّ اخلاق نيست ، چرا كه كامجويىهاى زندگى فانى را فداى زندگى باقى كرده و منابع كوچكترى را فداى مواهب بزرگترى نموده است .
آيا اگر كسى به خاطر پرهيز از رسواييهاى ناشى از خيانت و دروغ از اين دو كار پرهيز كند ، عملى ضدّ اخلاقى انجام داده ، و يا اگر كسى به خاطر حفظ سلامت خويش ، لب به مشروبات الكى تر نكند و سراغ موادّ مخدّر نرود ، عملش ضدّ اخلاق است ، همچنين اگر كسى در برخورد با مردم نهايت ادب و تواضع و محبّت را داشته باشد ، تا مردم از او فرار نكنند و در زندگى تنها نماند ، آيا عملى ضدّ اخلاقى انجام داده ؟
كوتاه سخن اين كه ، هر كار اخلاقى ممكن است آثار و منافع مادّى نيز داشته باشد ، توجّه به آن آثار نبايد طمع ناميده شود ، و پرهيز از اثرات زيانبار اعمال ضدّ اخلاقى نبايد به عنوان ترس و جبن كه يك امر غير اخلاقى است تلقّى شود .
* * *
اخلاق در قرآن ( فارسى ) — صفحة 98
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٩٨