« عرفا » بهخاطر اينكه حال مىباشد نصب داده شده و معناى آيه چنين است : خداوند بادها را پىدرپى مىفرستد .
فَالْعاصِفاتِ عَصْفاً .
« عاصفات ؛ تندروان » . مىگويند : عصفت الناقة براكبها شتر با شتاب ، سواركارش را برد » . « عصفا » مفعول مطلق براى « عاصفات » است .
وَ النَّاشِراتِ نَشْراً ،
بادها ابرها را در فضا پراكنده كنند و يا اينكه فرشتگان رحمت خدا را در ميان آفريدگانش مىپراكنند .
فَالْفارِقاتِ فَرْقاً ،
فرشتگان با آيات خداوند كه حق را از باطل جدا مىسازند ، فرود مىآيند و يا بادهايى كه باران را در نقاط مختلف زمين پراكنده مىكنند .
فَالْمُلْقِياتِ ذِكْراً * عُذْراً أَوْ نُذْراً .
« ذكرا » مفعولبه براى « ملقيات » و
« عُذْراً أَوْ نُذْراً »
مفعول من اجله است .
برخى گفتهاند : بدل از « ذكرا » مىباشد . نظرگاه نخست به صواب نزديكتر است ؛ زيرا معنايش چنين مىشود : خداوند فرشتگان را به همراه وحى فرومىفرستد ، تا بهوسيلهء آن بندگانش را بيم دهند و آنان حجّتى عليه خدا نداشته باشند . برخى گفتهاند : مراد از « ملقيات » ، بادهاست و مراد از « ذكر » ، باران . چه ، باران ، خدا و رحمت او را به ياد انسان مىآورد و به همين دليل ، هنگام فرودآمدن باران ، انسان باايمان ، خدا را سپاس مىگزارد و از گناهان و كوتاهىهايى كه در گذشته انجام داده ، عذر مىجويد ، درحالى كه كافر به سركشىهاى خود مىافزايد ؛ زيرا باران موجب افزايش ثروت او مىشود و درنتيجه ، باران و يا باد ، او را نسبت به عذابى دردناك هشدار مىدهد .
آنچه گفته شد ، خلاصهاى از گفتههاى مفسّران پيرامون اين واژهها و يا آيات پنجگانه است و هركدام براى خود ، دليل و توجيهى دارد ؛ زيرا خداوند بادها را مىفرستد ، چنانكه در آيه 57 از سوره اعراف آمده است : « و اوست كه پيشاپيش رحمت خود بادها را به بشارت مىفرستد » .