خاسئا : زبون و درمانده .
حسير : خسته .
الرجم : پرتابكردن .
تميّز : از خشم پراكنده و پارهپاره مىشود .
سحقا : دورى و هلاكت .
اعراب
« تبارك » فعل ماضى و گفتهاند : اين فعل مضارع ندارد . مصدر مؤوّل از « ليبلوكم » متعلق به « خلق » . « أيّكم » مبتدا و « أحسن » خبر و « عملا » تمييز است . « طباقا » صفت براى « سموات » و آن مصدر است بهمعناى اسم فاعل : « مطابقة » . « كرّتين » قائم مقام مفعول مطلق : « رجعتين » از قبيل ضربته مرتين [ كه « مرتين » مفعول مطلق براى « ضربت » است ] « خاسئا » حال از « البصر » . « الذين كفروا » خبر مقدم و
« عَذابُ جَهَنَّمَ »
مبتداى مؤخر . « سحقا » مصدر مؤكد : سحقهم الله سحقا » .
تفسير
تَبارَكَ الَّذِي بِيَدِهِ الْمُلْكُ وَ هُوَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ،
خداوند با قدرت خويش بر هرچيزى برترى و سلطه دارد و چيزى نمىتواند او را ناتوان سازد و از آثار اين عظمت آن است كه او
الَّذِي خَلَقَ الْمَوْتَ وَ الْحَياةَ لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْغَفُورُ .
زندگى از كجا آمد ؟ و چگونه رفت ؟ اين پرسش را نمىتوان پاسخ داد و توجيه كرد ، مگر بهوسيله آن زندهاى كه هرگز نمىميرد . به جلد سوم ، بخش : « زندگى از كجا آمده است ؟ » رجوع كنيد . اما حكمت زندگى در دنيا ، آنگاه مردن و سپس دوباره زندهشدن آن است كه كارهاى انسان در دنيا به منصه ظهور برسد و در آخرت پاداش و يا مجازات آن را دريافت كند . در حديث آمده است كه وقتى پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و إله اين آيه را