قرآن و سياست جنگ
فَلا تَهِنُوا وَ تَدْعُوا إِلَى السَّلْمِ .
رويدادها ثابت كرده است كه هركس دربرابر دشمنش ضعف نشان دهد ، از آرايش قدرت او وحشت كند و از رويارويى با وى بيم داشته باشد ، او را با سلاحى مجهّز كرده است كه وى را با اين سلاح بكشد و به تسليم دربرابر فرمانش وادار سازد . امام على عليه السّلام فرمود : « ترس با نااميدى همراه است و زندگى با محروميت » . به جلد ششم ، بخش : « جنگ روانى » رجوع كنيد . سياست حكيمانه در جنگ از ديدگاه فرماندهان جنگى و كارشناسان آن است كه انسان خودش را دربرابر دشمن نبازد و از سوى ديگر قدرت و نيروى او را هم دستكم نگيرد ، بلكه بايد خود را دربرابر او مجهّز كند و باكمال پايدارى و درحالىكه تمامى سختىها و رنجهايى را كه ممكن است به او برسد ناچيز مىشمارد ، با وى به مقابله برخيزد . قرآن كريم اين سياست را با اين سخن خود ترسيم كرده است : « سستى نكنيد ، تا دعوت به مصالحه كنيد » : خود را دربرابر دشمن نبازيد و دربرابر نيرو و ستم او تسليم نشويد .
نيز با اين سخن خود : « تا آن جا كه مىتوانيد نيرو آماده كنيد » : « 1 » نيروى دشمنان را دستكم نگيريد و براى مقابله با آنها تمامى نيروهاى انسانى و امكانات اقتصادى خود را بسيج كنيد .
وَ أَنْتُمُ الْأَعْلَوْنَ .
شما در صورتى پيروز هستيد كه دربرابر دشمن خدا و دشمن خودتان در يك صف و بسان يك دست باشيد و در غير اينصورت ، شكست مىخوريد و هيبت شما از بين مىرود ، چنانكه آيهء 46 از سورهء انفال اين موضوع را بيان كرد .
وَ اللَّهُ مَعَكُمْ .
هرگاه دعوت خدا را در زمينهء جهاد با نفس و مال لبّيك بگوييد ، تا كلمهء حق بالا و كلمهء باطل پايين قرار گيرد ، او با شما خواهد بود . امّا كسىكه آسايش و راحتطلبى را ترجيح دهد و سستى كند و دربرابر نيروهاى گمراه و فاسد
هامش
( 1 ) . انفال ( 8 ) آيهء 60 .