أقواتها : روزى همهء اهل زمين .
استوى : آهنگ كرد ، پرداخت .
المصابيح : ستارگان .
اعراب
« سواء » منصوب بنابراينكه مفعول مطلق است : « استوت سواء و استواء » . « طوعا أو كرها » مصدر هستند در جايگاه حال و به معناى فرمانبران يا نافرمانان . « سبع سموات » حال از ضمير « قضاهنّ » . « حفظا » منصوب است به عنوان مفعول مطلق .
تفسير
قُلْ أَ إِنَّكُمْ لَتَكْفُرُونَ بِالَّذِي خَلَقَ الْأَرْضَ فِي يَوْمَيْنِ وَ تَجْعَلُونَ لَهُ أَنْداداً ذلِكَ رَبُّ الْعالَمِينَ .
پيش از آفرينش جهان ، نه زمان بود ، نه مكان و نه هيچچيز ديگر ، جز خداى يكتا و غالب . بنابراين ، مراد از « يومين » در اينجا دو مرتبه و يا دو مرحله است . در اينباره در جلد سوم در تفسير آيهء 53 از سورهء اعراف سخن گفته شد . در اينجا مناسب است آنچه را كه برخى از اديبان پيرامون برخى از آيات گفتهاند بيان كنيم :
شيوهء قرآن با تمامى شيوهها تفاوت دارد ، چون قرآن وقتى به يك مسئلهء علمى اشاره مىكند ، همچون دانشمندان علوم طبيعى آن را با معادلات و جزئيات بيان نمىكند ، بلكه با اشاره ، رمز ، گذرا و با واژهاى آن را ارائه مىدهد كه ممكن است معاصرين اين واژه ، آن را نفهمند ، ليكن مىداند كه تاريخ و آينده به زودى اين واژه را شرح و اين مسئله علمى را اثبات خواهد كرد .
اين حقيقت بر زبان ابن عبّاس در حدود چهارده قرن پيش آمده است ، زيرا او گفت : « قرآن را تفسير نكنيد كه زمان آن را تفسير مىكند » ؛ يعنى در تفسير آيات مربوط