گويد : اعضاى انسان است ؛ نظير گوش ، چشم ، دست و پاى او و بر او لازم است كه اين اعضا را در آنچه كه براى آن آفريده شدهاند به كار گيرد . چهارمى مىگويد : مراد امانت در اموال است . امّا به اعتقاد من ، مراد از اين امانت ، فدا كردن منافع فردى براى منافع اجتماعى است ، آن هم تنها براى خدا و انسانيّت ؛ زيرا اين فداكارى به اندازهاى سنگين است كه اگر بر نيرومندترين آفريده ؛ همچون آسمانها ، زمين و كوهها عرضه شود ، هر آينه از آن مىترسند . البتّه برفرض اينكه داراى احساس و شعور باشند ؛ بنابراين ، هدف از ذكر آسمانها و زمين و كوهها ، اشاره به عظمت و پيامدهاى اين فداكارى است و انسان از ميان موجودات تنها موجودى است كه مىتواند با نفس امّاره و خواستههاى آن مبارزه كند و در برابر هوسها و تمايلات آن از خود مقاومت نشان دهد . امّا معناى جمله :
إِنَّهُ كانَ ظَلُوماً جَهُولًا ،
آن است كه انسان اگر به اين امانت خيانت كند ، هم به خودش ستم خواهد كرد و هم به ديگران و از پيامدهاى بدى كه بر خيانت او مترتّب است آگاهى ندارد .
لِيُعَذِّبَ اللَّهُ الْمُنافِقِينَ وَ الْمُنافِقاتِ .
تا كسانى را عذاب كند كه به اداى امانت تظاهر مىكنند ، درحالىكه [ در واقع ] خيانتكارند .
وَ الْمُشْرِكِينَ وَ الْمُشْرِكاتِ .
خداوند مشركان را عذاب مىكند ؛ زيرا جنايت شرك را هيچچيز جبران نمىكند ، حتّى از خودگذشتگى و فداكارى .
وَ يَتُوبَ اللَّهُ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِناتِ .
در صورتى كه آنان كوتاهى خويش را تلافى كنند ، خدا توبهء ايشان را مىپذيرد .
وَ كانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحِيماً .
خدا توبهكننده را مىآمرزد و مستضعفان را مورد رحمت قرار مىدهد .
خداوندا ! بر محمّد و آل او درود بفرست ، درودى كه در روز نيازمندى به تو ، ما را شفاعت كند .