پيش از آنكه به آنجا منتقل گردند انجام مىدهند ، چنانكه مردم در زندگى دنيا ، پيش از سكونت در خانه ، آن را مجهّز مىكنند . از امام جعفر صادق عليه السّلام نقل شده است : « كار نيكو از صاحب خود پيشى مىگيرد ، تا براى او [ آنچه را كه نياز دارد ] آماده سازد ، چنان كه خدمتگزار براى اربابش آماده مىكند » نظير اين آيه در جلد اوّل در آيهء 286 از سورهء بقره بيان شد .
لِيَجْزِيَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ مِنْ فَضْلِهِ إِنَّهُ لا يُحِبُّ الْكافِرِينَ .
« ليجزى » متعلق به « يصدعون » و معناى آيه چنين است : خدا در روز قيامت مردم را به دو گروه تقسيم مىكند ، تا به مؤمنان ، در برابر كارهايى كه كردهاند ، بهشت را پاداش دهد ؛ چرا كه او آنان را كارهاى شايستهء ايشان را دوست مىدارد . امّا كافران ، خدا از آنان نفرت دارد و آنان را برطبق آنچه سزاوارند كيفر مىدهد . در نهج البلاغه آمده است :
« خدا بنده را دوست دارد و عمل او را دوست ندارد . [ گاهى ] عمل را دوست دارد و خودش را دوست ندارد » . معناى سخن امام چنين است : خدا انسان مؤمن را به خاطر ايمانش دوست دارد ، درحالىكه گناهانى را كه از او سرمىزند دوست ندارد . كافر را به خاطر كفرش دوست ندارد ، درحالىكه كارهاى نيك وى را دوست دارد .