يكى از اعضاى فرد پير و يا يكى از حواس او ضعيف مىشود ، كار او به پايان مىرسد و ديگر به حالت پيشين برنخواهد گشت ، بلكه روزبهروز ضعيفتر و سستتر مىشود ، بهويژه نيروى حافظه كه وى آن را به كلى از دست مىدهد و به حالت دوران كودكى برمىگردد ، گويى هرگز درسى را نياموخته و تجربهاى به دست نياورده است .
وَ اللَّهُ فَضَّلَ بَعْضَكُمْ عَلى بَعْضٍ فِي الرِّزْقِ فَمَا الَّذِينَ فُضِّلُوا بِرَادِّي رِزْقِهِمْ عَلى ما مَلَكَتْ أَيْمانُهُمْ فَهُمْ فِيهِ سَواءٌ أَ فَبِنِعْمَةِ اللَّهِ يَجْحَدُونَ .
برخى خيال كردهاند كه ظاهر آيه نشان مىدهد كه روزى برطبق قضا و قدر خداوند است و اوست كه اين را ثروتمند و آن را تهىدست قرار مىدهد ، لكن آيه از اين معنا بسيار دور است . زيرا اين آيه براى ردّ سخن مشركان آمده است . توضيح اينكه مشركان براى خداوند ، شريكانى قرار داده بودند . خداوند به آنان پاسخ داد : اى مشركان ! شما راضى نمىشويد كه بردگانتان در اموالتان با شما شريك باشند و بهره شما و آنان از روزى و املاك يكى باشد . وقتى شما در آنچه مالك آن هستيد ، راضى نشويد كه با بردگانتان از حقّ همسان برخوردار باشيد ، پس چگونه اين انديشه شما درست باشد كه بندگان خداوند ، در آفرينش با او شريك باشند ؟ و آيا منزلت خداوند در اينباره از منزلت شما پايينتر است ؟
به بيانى ديگر : خداوند با منطق و معيارهاى مشركان ، عليه آنان استدلال كرده و به ايشان گفته است : شما كه مىپنداريد ارباب هستيد و بردگانى داريد كه در دارايى شما با شما شركت ندارند ؛ زيرا برده به همراه اربابش مالك چيزى نمىشود . . . در اين صورت ، با چه منطقى گفتيد : بتها و چيزهاى ديگر از بندگان خداوند هستند و به همراه او مالك مىشوند و يا چيزى در نزد او دارند ؟
پرسش : سخن خداوند :
« وَ اللَّهُ فَضَّلَ بَعْضَكُمْ عَلى بَعْضٍ فِي الرِّزْقِ »
اين مطلب را آشكار مىسازد كه زيادى روزى به قضا و قدر خداوند بستگى دارد ؟
پاسخ : ما بارها گفتيم ، نسبت دادن روزى و يا غيرروزى به خداوند از باب