8 .
وَ أُمَّهاتُكُمُ اللَّاتِي أَرْضَعْنَكُمْ وَ أَخَواتُكُمْ مِنَ الرَّضاعَةِ .
ديگر از ازدواجهاى حرام ، ازدواج با مادر و خواهر رضاعى است . همگى بر عمل به اين حديث اتفاقنظر دارند : « هرچه با نسب حرام مىشود ، با رضاع نيز حرام مىشود » . بنابراين ، هرزنى كه با نسب حرام است ، با رضاع ( شير دادن ) نيز حرام مىشود ؛ مادر باشد ، يا خواهر ، يا دختر ، يا عمّه ، يا خاله ، يا دختر خواهر و يا دختر برادر .
مذاهب اسلامى در تعداد دفعات شير دادنى كه موجب حرمت مىشود اختلاف نظر دارند : اماميّه بر آنند كه بايد پانزده دفعه باشد ، آن هم به گونهاى كه بچّه خوب سير شود و ميان اين دفعات ، شير دادن زنى ديگر فاصله نشود . يا اينكه كودك مدّت يك شبانه روز از زن شير بنوشد ، مشروط به آنكه غذاى او در طول اين مدّت تنها به شير اين زن منحصر شود .
شافعيه و حنبليه گفتهاند : دفعات شير دادن حدّاقل بايد پنج دفعه باشد . حنفيه و مالكيه گفتهاند : به صرف شير دادن ، حرمت حاصل مىشود ؛ خواه كم باشد و يا زياد . از نظر ما براى شيردادنى كه موجب حرمت مىشود ، شرايط ديگرى است كه ما آنها را در كتاب الأحوال الشخصية على المذاهب الخمسة بيان كردهايم .
9 .
وَ أُمَّهاتُ نِسائِكُمْ .
همهء مذاهب اسلامى وحدتنظر دارند كه مادر زن و هرچه بالاتر رود به صرف اينكه مردى دختر او را عقد كند ، بر اين مرد حرام مىشود ؛ اگرچه نزديكى صورت نگرفته باشد . نظريهء نادرى است كه مىگويد : عقد تنها ، موجب حرام شدن مادر زن نمىشود ، مگر اينكه نزديكى صورت بگيرد . صاحب اين نظريه ، به خود همين آيه ( آيهء 22 ) استدلال كرده و لفظ
« اللَّاتِي دَخَلْتُمْ بِهِنَّ »
را صفت امهات النّساء و الرّبائب قرار داده است ؛ اما فقهاى مذاهب از اين نظريه اعراض كردهاند ؛ چون اوّلا ، صفت به نزديكترين موصوف [ ربائب ] برمىگردد . ثانيا ، احاديث صحيحى از پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله در اينباره رسيده است . تمامى انواع زنان مذكور ، حرام ابدىاند .
10 .
وَ رَبائِبُكُمُ اللَّاتِي فِي حُجُورِكُمْ مِنْ نِسائِكُمُ اللَّاتِي دَخَلْتُمْ بِهِنَّ فَإِنْ لَمْ تَكُونُوا