با وجود كفر ، هيچچيز سودى ندارد
[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيات 116 تا 117 ]
إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا لَنْ تُغْنِيَ عَنْهُمْ أَمْوالُهُمْ وَ لا أَوْلادُهُمْ مِنَ اللَّهِ شَيْئاً وَ أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ ( 116 ) مَثَلُ ما يُنْفِقُونَ فِي هذِهِ الْحَياةِ الدُّنْيا كَمَثَلِ رِيحٍ فِيها صِرٌّ أَصابَتْ حَرْثَ قَوْمٍ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ فَأَهْلَكَتْهُ وَ ما ظَلَمَهُمُ اللَّهُ وَ لكِنْ أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ ( 117 )
كافران را اموال و اولادشان هيچ از عذاب خدا نرهاند و جاودانه در جهنّم باشند . ( 116 )
مثل آنچه اينان در اين جهان انفاق مىكنند ، همانند آن است كه تندبادى سرد بر كشتزار قومى بر خويش ستم كرده بوزد و آن كشته را نابود سازد . خدا بر آنها ستم روا نداشت . آنان خود بر خود ستم كردند . ( 117 )
واژگان
الصرّ : يعنى سرماى شديد .
مراد از « حرث » در اينجا زراعت است .
اعراب
« شَيْئاً »
مفعول مطلق است ؛ چون به معناى بىنياز كردن مىباشد . گويى خداوند گفته است : « لا تغنى عنهم اغناء ما » . كاف در « كمثل » زايده است .