الْحَقُّ مِنْ رَبِّكُمْ فَمَنِ اهْتَدى فَإِنَّما يَهْتَدِي لِنَفْسِهِ وَ مَنْ ضَلَّ فَإِنَّما يَضِلُّ عَلَيْها وَ ما أَنَا عَلَيْكُمْ بِوَكِيلٍ ( 108 )
وَ اتَّبِعْ ما يُوحى إِلَيْكَ وَ اصْبِرْ حَتَّى يَحْكُمَ اللَّهُ وَ هُوَ خَيْرُ الْحاكِمِينَ ( 109 )
/ 465
پيامبر ، اقدام كنندهء به رسالت و شاهد بر مردم
رهنمودهايى از آيات :
در آيات آخر اين سوره خداى تعالى مسئوليت رسول را معين كرده است كه اگر مردم از او متابعت نكردند و در رسالتش شك روا داشتند چه كند .
مسئوليت رسول طرد عبادت خدايان است و اخلاص در عبوديت اللَّه و ايمان صادق به او و اجراى احكام او چه پنهان و چه آشكار . و اين كه با وجود اللَّه ، خدايان پراكنده و بتان بشرى و سنگى را نپرستد ، كه اگر چنين كند بر خود ستم روا داشته زيرا آنان نه او را سودى توانند رسانيد و نه زيانى ، زيرا آن كه واقعا مبدأ سود و زيان است اللَّه است و بس . اگر به بشر زيان و رنجى رسد رحمت واسعهء اوست كه رنج و زيان از او دور سازد و اگر او را خيرى رسد از خزانهء فضل و كرم اوست كسى نمىتواند آن خير را سلب كند . مسئوليت رسول اخلاص است در اطاعت خدا ولى او مسئول مردم نيست زيرا در هدايت نفع بشر است همچنين ضلالت زيان شخص اوست . اما رسول از آنچه به او وحى شده متابعت مىكند و به انتظار فرمان خدا كه بهترين فرمانروايان است مىنشيند .