بِالْقِسْطِ وَ الَّذِينَ كَفَرُوا لَهُمْ شَرابٌ مِنْ حَمِيمٍ وَ عَذابٌ أَلِيمٌ بِما كانُوا يَكْفُرُونَ ( 4 ) هُوَ الَّذِي جَعَلَ الشَّمْسَ ضِياءً وَ الْقَمَرَ نُوراً وَ قَدَّرَهُ مَنازِلَ لِتَعْلَمُوا عَدَدَ السِّنِينَ وَ الْحِسابَ ما خَلَقَ اللَّهُ ذلِكَ إِلاَّ بِالْحَقِّ يُفَصِّلُ الْآياتِ لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ ( 5 ) إِنَّ فِي اخْتِلافِ اللَّيْلِ وَ النَّهارِ وَ ما خَلَقَ اللَّهُ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ لَآياتٍ لِقَوْمٍ يَتَّقُونَ ( 6 )
آياتى براى مردمى كه پروا مىكنند
رهنمودهايى از آيات :
در آغاز اين سوره سخن از صفت ربوبيت پروردگار است كه در آفرينش آسمانها و زمين در مدت شش روز متجلى است و سپس پرداختن او به عرش عظيم .
اين پروردگار قادر متعال همان كسى است كه قرآن ما را به پرستش او فرمان مىدهد . هر گاه اندكى به خود پردازيم مىبينيم كه پرستش ذات بارى چيزى است كه خردهاى ما ما را به آن توصيه مىكند . خداوند در برابر اين پرستش نيكوكاران را پاداش نيك مىدهد و كافران را به شرابى سوزان و عذابى دردناك كيفر مىدهد .
صفت ربوبيت بارى تعالى بار ديگر از افقى ديگر تجلى مىكند آن گاه كه مىگويد كه خورشيد را فروغ تابناك بخشيده و ماه را فروغى ملايم . و براى ماه منازلى معين كرده تا ما را به حساب روزها آشنا گرداند و بر مبناى آن زندگى ما نظام يابد . پس در اين عالم هر چه جامهء موجوديت بر تن دارد / 329 به سبب حكمتى است