/ 289 بدين گونه خداى تعالى از طلب آمرزش براى مشركان نهى فرموده است زيرا خدا آنها را راه نموده ولى آنان كورى و ضلالت را دوست داشتند خدا نيز برايشان گمراهى خواست و آنان را از رحمت خود دور نمود . خداوندى كه دارنده فرمانروايى آسمانها و زمين است دوستدار و سرپرست بشر است بدان سان كه او را از خاندان و خويشاوندان بى نياز مىگرداند .
شرح آيات :
شرايط استغفار
[ 113 ] بعضى از مردم گناه مىكنند و آرزو مىكنند كه پيامبر يا يكى از اولياء خدا آنان را شفاعت كند ، زيرا فرزند فلان ولى از اولياء خداست يا پيرو پيامبر است .
ممكن است اين آرزو ، آرزويى معقول باشد ولى به سه شرط :
اولا : اين آرزو ، تنها يك آرزو نباشد بلكه آرزويى باشد توأم با عمل صالح . قرآن كريم مىفرمايد : « آيا آدمى تمنى مىكند ، در حالى كه آخرت و دنيا از آن خداست » . تا آنجا كه مىگويد : « براى آدمى جز آنچه براى به دست آوردنش سعى ورزيده نيست » . اينها دليل بر اين است كه آرزو اگر در همان محدودهء آرزو باقى بماند سودى نخواهد كرد .
ثانيا : رابطه و پيوستگىاش به ولى يا رسول رابطه و پيوستگى بر مبناى ايمان باشد نه آن كه فقط جنبهء عاطفى داشته باشد يا پيوستگى نسبى باشد . زيرا پيغمبر پدر هيچ يك از افراد نيست بلكه پيش از هر چيز پيغمبر است و خداوند او را فرستاده تا مردم از او فرمان ببرند . اگر رابطه و پيوستگى از جهت ايمان به خدا باشد سبب شفاعت او مىشود .
ثالثا : گناه ، شرك به خدا كه گناهى عظيم است نباشد ، زيرا خدا هر گناهى را مىآمرزد مگر شرك به خود را .
با تحقق اين شروط پيغمبر يا ولى خدا مىتواند از گناهكاران شفاعت كنند