معناى واژهها
114 موعدة : از وعد است .
لأواه : أوّاه از تأوّه و آن درد كشيدن است .
/ 288
پيوستگى و خويشاوندى و امر رسالت
رهنمودهايى از آيات :
آياتى كه پيش از اين داشتيم دربارهء موضعگيريهاى گروههاى مختلف در برابر امر رسالت بود . در اين آيات و آياتى كه پس از آن خواهد آمد از روابط اين گروهها با يكديگر سخن به ميان مىآيد . در آغاز ، عدم پيوستگى ميان مؤمنان و مشركان را تذكّر مىدهد و مىگويد ميان اين دو گروه هيچ گونه پيوستگى و خويشاوندى وجود ندارد ، حتّى براى پيامبر و مؤمنان جايز نيست كه براى مشركان طلب آمرزش كنند زيرا اين امر حكايت از نوعى علاقه دارد . علاقهاى كه شرعا ممنوع است و به هيچ مسلمانى سودى نمىرساند .
در آيهء بعد سخن از طلب آمرزش كردن ابراهيم است براى پدرش در حالى كه مىدانست كه مشرك است زيرا به او وعده داده بود كه برايش آمرزش خواهد .
چه بسا ابراهيم به اين اميد بود كه پدرش هدايت يابد ولى چون دريافت كه هدايت را در او راه نيست از او بيزارى جست زيرا ابراهيم در يكتاپرستى خالص بود و همواره به درگاه پروردگارش زارى مىكرد و بردبار بود .
خداوند بشر را فطرتا هدايت كرده و برايشان پيامبران فرستاده و شرايع و قوانين دين را آشكار ساخته ، زمانى كه با آن شرايع مخالفت كردند و آن را نپذيرفتند خدا ايشان را گمراه ساخت و خدا بر هر چيزى داناست .