مسأله 292 - كسى كه نمىتواند وضو بگيرد بايد نايب بگيرد كه او را وضو دهد . و چنانچه مزد هم بخواهد ، در صورتى كه بتواند بايد بدهد . ولى بايد خود او نيت وضو كند و با دست خود مسح نمايد و اگر نمىتواند بايد نايبش دست او را بگيرد و به جاى مسح او بكشد ، و اگر اين هم ممكن نيست بايد از دست او رطوبت بگيرند و با آن رطوبت ، سر و پاى او را مسح كنند .
مسأله 293 - هر كدام از كارهاى وضو را كه مىتواند به تنهايى انجام دهد ، نبايد در آن كمك بگيرد .
شرط دوازدهم : آن كه استعمال آب براى او مانعى نداشته باشد .
مسأله 294 - كسى كه مىترسد كه اگر وضو بگيرد ، مريض شود يا اگر آب را به مصرف وضو برساند تشنه بماند ، نبايد وضو بگيرد . ولى اگر نداند كه آب براى او ضرر دارد ، و وضو بگيرد اگرچه بعد بفهمد كه ضرر داشته ، وضوى او صحيح است « 1 » .
مسأله 295 - اگر رساندن آب به صورت و دستها به مقدار كمى كه وضو با آن صحيح است ضرر ندارد و بيشتر از آن ضرر دارد ، بايد با همان مقدار وضو بگيرد .
شرط سيزدهم : آن كه در اعضاى وضو مانعى از رسيدن آب نباشد .
مسأله 296 - اگر مىداند چيزى به اعضاى وضو چسبيده ولى شك دارد كه از رسيدن آب جلوگيرى مىكند يا نه ، بايد آن را بر طرف كند يا آب را به زير آن برساند .
مسأله 297 - اگر زير ناخن چرك باشد ، وضو اشكال ندارد ، ولى اگر ناخن را بگيرند بايد براى وضو آن چرك را بر طرف كنند ، و نيز اگر ناخن بيشتر از معمول بلند باشد ، بايد چرك زير مقدارى را كه از معمول بلندتر است بر طرف نمايند .
مسأله 298 - اگر در صورت و دستها و جلوى سر و روى پاها به واسطهء سوختن يا
هامش
( 1 ) - بنابر احتياط واجب صحيح نيست پس بايد تيمم كند و اگر نماز با آن وضو بهجا آورده اعاده يا قضا كند به احتياط واجب .