دوم : صاحبش آن را بفرستد و اگر پيش خود دنبال شكار رود و حيوانى را شكار كند خوردن آن حيوان حرام است . بلكه اگر پيش خود دنبال شكار رود و بعداً صاحبش بانگ بزند كه زودتر آن را به شكار برساند اگر چه به واسطهء صداى صاحبش شتاب كند ، بنابر احتياط واجب بايد از خوردن آن شكار خوددارى نمايند .
سوم : كسى كه سگ را مىفرستد بايد مسلمان باشد يا بچهء مسلمان باشد كه خوب و بد را بفهمد و اگر كافر يا كسى كه اظهار دشمنى با اهل بيت پيغمبر صلى الله عليه و آله و سلم مىكند سگ را بفرستد ، شكار آن سگ حرام است .
چهارم : وقت فرستادن سگ نام خدا را ببرد « 1 » و اگر عمداً نام خدا را نبرد ، آن شكار حرام است ، ولى اگر فراموش كند اشكال ندارد .
پنجم : شكار به واسطهء زخمى كه از دندان سگ پيدا كرده بميرد پس اگر سگ ، شكار را خفه كند ، يا شكار از دويدن يا ترس بميرد حلال نيست .
ششم : كسى كه سگ را فرستاده ، وقتى برسد كه حيوان مرده باشد ، يا اگر زنده است به اندازهء سر بريدن آن وقت نباشد و چنانچه وقتى برسد كه به اندازهء سر بريدن وقت باشد مثلًا حيوان چشم يا دم خود را حركت دهد ، يا پاى خود را به زمين بزند ، چنانچه سر حيوان را نبرد تا بميرد حلال نيست .
مسأله 2619 - كسى كه سگ را فرستاده اگر وقتى برسد كه بتواند سر حيوان را ببرد ، چنانچه مثلًا به واسطهء بيرون آوردن « 2 » كارد و مانند آن وقت بگذرد و آن حيوان بميرد حلال است ، ولى اگر چيزى همراه او نباشد كه با آن سر حيوان را ببرد و حيوان بميرد ، احتياط واجب آن است كه از خوردن آن خوددارى كنند .
مسأله 2620 - اگر چند سگ را بفرستد و با هم حيوانى را شكار كنند ، چنانچه همهء آنها
هامش
( 1 ) - بلكه اگر بعد از فرستادن سگ و قبل از آن كه سگ به شكار برسد نام خدا را ببرد آنشكار حرام است بنابر احتياط واجب .
( 2 ) - اگر به طور عادى و با شتاب باشد ، و اما اگر به واسطه زياد تنگ بودن غلاف كارد ، ياچسبيدگى آن به غلاف يا مسامحه كردن وقت بگذرد حلال نمىشود .