چهارم : در وقت به كار بردن اسلحه نام خدا را ببرد و چنانچه عمداً نام خدا را نبرد شكار حلال نمىشود ، ولى اگر فراموش كند اشكال ندارد .
پنجم : وقتى به حيوان برسد كه مرده باشد ، يا اگر زنده است به اندازهء سر بريدن آن وقت نباشد و چنانچه به اندازهء سر بريدن وقت باشد و سر حيوان را نبرد تا بميرد حرام است .
مسأله 2611 - اگر دو نفر حيوانى را شكار كنند ، و يكى از آنان مسلمان و ديگرى كافر باشد يا يكى از آن دو نام خدا را ببرد و ديگرى عمداً نام خدا را نبرد آن حيوان حلال نيست .
مسأله 2612 - اگر بعد از آن كه حيوانى را تير زدند مثلًا در آب بيفتد ، و انسان بداند كه حيوان به واسطهء تير و افتادن در آب جان داده ، حلال نيست . بلكه اگر شك كند كه فقط براى تير بوده يا نه ، حلال نمىباشد .
مسأله 2613 - اگر با سگ غصبى يا اسلحهء غصبى حيوانى را شكار كند ، شكار حلال است و مال خود او مىشود ولى گذشته از اين كه گناه كرده بايد اجرت اسلحه يا سگ را به صاحبش بدهد .
مسأله 2614 - اگر با شمشير يا چيز ديگرى كه شكار كردن با آن صحيح است با شرطهايى كه در بالا گفته شد ، حيوانى را دو قسمت كنند ، و سر و گردن در يك قسمت بماند و انسان وقتى برسد كه حيوان جان داده باشد ، هر دو قسمت حلال است . و همچنين است اگر حيوان زنده باشد ولى به اندازهء سر بريدن وقت نباشد « 1 » اما اگر به اندازه سر بريدن وقت باشد و ممكن باشد كه مقدارى زنده « 2 » بماند ، قسمتى كه سر و
هامش
( 1 ) - اگر زنده باشد و به اندازه سر بريدن وقت نباشد آن قسمتى كه در آن سر و گردن نيستحرام است و قسمت ديگر حلال است .
( 2 ) - به احتياط واجب در اين مسأله و مسأله بعد .