« زَوَّجْتُكَ نَفْسِي فِي الْمُدَّةِ الْمَعْلُومَةِ عَلَى الْمَهْرِ الْمَعْلُوم »
بعد بدون فاصله مرد بگويد :
« قَبِلْتُ »
، صحيح است . و اگر ديگرى را وكيل كنند و اول وكيل زن به وكيل مرد بگويد :
« مَتَّعْتُ مُوكِّلَتِي مُوكِّلَكَ فِي الْمُدَّةِ الْمَعْلُومَةِ عَلَى الْمَهْرِ الْمَعْلُوم »
پس بدون فاصله وكيل مرد بگويد :
« قَبِلْتُ لِمُوكِّلي هكَذا »
صحيح مىباشد .
شرايط عقد
مسأله 2379 - عقد ازدواج چند شرط دارد :
اول : آن كه به عربى صحيح خوانده « 1 » شود و اگر خود مرد و زن نتوانند صيغه را به عربى صحيح بخوانند ، چنانچه ممكن باشد احتياط واجب آن است كسى را كه مىتواند به عربى صحيح بخواند وكيل كنند و اگر ممكن نباشد ، خودشان مىتوانند به غير عربى بخوانند ، اما بايد لفظى بگويند كه معنى
« زَوَّجْتُ »
و
« قَبِلْتُ »
را بفهماند .
دوم : مرد و زن يا وكيل آنها كه صيغه را مىخوانند قصد انشاء داشته باشند ؛ يعنى اگر خود مرد و زن صيغه را مىخوانند ، زن به گفتن
« زَوَّجْتُكَ نَفْسي »
قصدش اين باشد كه خود را زن او قرار دهد و مرد به گفتن
« قَبِلْتُ التَزْويجَ »
زن بودن او را براى خود قبول نمايد ، و اگر وكيل مرد و زن صيغه را مىخوانند ، به گفتن
« زَوَّجْتُ »
و
« قَبِلْتُ »
قصدشان اين باشد كه مرد و زنى كه آنان را وكيل كردهاند ، زن و شوهر شوند .
سوم : كسى كه صيغه را مىخواند بالغ و عاقل باشد « 2 » ، چه براى خودش بخواند يا از طرف ديگرى وكيل شده باشد .
چهارم : اگر وكيل زن و شوهر يا ولىّ آنها صيغه را مىخوانند ، در عقد ، زن و شوهر
هامش
( 1 ) - به احتياط واجب و اگر نتوانند به عربى بخوانند به زبان ديگر مانعى ندارد و لازم نيستوكيل بگيرند .
( 2 ) - به احتياط واجب .