را در جايى بگذارد كه گمان مىرود ظالمى بفهمد و آن را ببرد ، چنانچه تلف شود بايد عوض آن را به صاحبش بدهد « 1 » .
مسأله 2345 - اگر صاحب مال براى نگهدارى مال خود جايى را معيّن كند و به كسى كه امانت را قبول كرده بگويد كه بايد مال را در اينجا حفظ كنى و اگر احتمال هم بدهى كه از بين برود نبايد آن را به جاى ديگر ببرى چنانچه امانتدار احتمال دهد كه در آنجا از بين برود و بداند چون آنجا در نظر صاحب مال براى حفظ بهتر بوده گفته است كه نبايد از آنجا بيرون ببرى مىتواند آن را به جاى ديگر ببرد ، و اگر در آنجا ببرد و تلف شود ضامن نيست . ولى اگر نداند به چه جهت گفته كه به جاى ديگر نبر ، چنانچه بهجاى ديگر ببرد و تلف شود ، احتياط واجب آن است كه عوض آن را بدهد .
مسأله 2346 - اگر صاحب مال براى نگهدارى مال خود جايى را معيّن كند ولى به كسى كه امانت را قبول كرده نگويد كه آن را به جاى ديگر نبر ، چنانچه امانتدار احتمال دهد كه در آنجا از بين برود ، مىتواند « 2 » آن را به جاى ديگرى كه مال در آنجا محفوظتر است ببرد ، و چنانچه مال در آنجا تلف شود ضامن نيست .
مسأله 2347 - اگر صاحب مال ديوانه شود كسى كه امانت را قبول كرده بايد فوراً امانت را به ولىّ او برساند و يا به ولىّ او خبر دهد ، و اگر بدون عذر شرعى مال را به ولىّ او ندهد و از خبر دادن هم كوتاهى كند و مال تلف شود ، بايد عوض آن را بدهد .
مسأله 2348 - اگر صاحب مال بميرد ، امانتدار بايد مال را به وارث او برساند يا به وارث او خبر دهد و چنانچه مال را به وارث او ندهد و از خبر دادن هم كوتاهى كند و مال
هامش
( 1 ) - در صورتى كه اين كار را از روى اختيار بكند و اما اگر جايى محفوظتر از آن ندارد و نمىتواند امانت را به صاحبش يا كسى كه حفظ كند آن را برساند ، عوض آن را در صورت تلف نبايد بدهد .
( 2 ) - بلكه بايد به جاى محفوظتر ببرد مگر آن كه صاحب مال نيز همان احتمال را مىداده .