ثانوى خود فرض مىكردم در حالى كه قصد اقامت نمىكرده و مسافرتهاى بيش از هشت فرسخ نيز داشتهام ، نمازهاى خود را تمام و روزهها را نيز گرفتهام ، آيا در اين مدت به وظايف خود صحيح عمل كردهام ؟ « * »
ج
- بدون قصد سكونت دائم ، وطن تحقق پيدا نمىكند و نمازهايى كه بر خلاف وظيفه انجام شده قضا دارد .
س 408
- ساكنين شهركى بعد از تحويل گرفتن خانههاى خود ، در آن شهرك قصد توطّن نمودهاند ولى چون مسافت محلّ كارشان از شهرك بيش از مسافت شرعى مىباشد و بايد هر روزه اين مسير را طى نمايند ، بعد از قصد توطّن حتى به مدّت ده روز هم در محلّ سكونت خود اقامت نكردهاند و دائما مسير بين منزل و محلّ كار را روزانه مىپيمايند ؛ با توجه به اين كه بعد از قصد توطن بايد مدت 6 ماه در محلّ ، اقامت دائم نمايند ، نماز و روزهء اهالى اين شهرك چگونه است ؟
ج
- ماندن شش ماه در صدق وطن شرط نيست ، چنانچه قصد ماندن هميشه در محلّ سكونت كردهاند و در آنجا مدّتى ماندهاند كه عرفا گفته شود ساكن آنجا هستند ، محل مزبور وطن آنها محسوب مىشود و در غير اين صورت در آن حكم مسافر دارند و در هر صورت در بين راه و محل كار بايد نماز را شكسته بخوانند .
هامش
* لطفا براى اطّلاع بيشتر در مورد اين سؤال ، به مسألهء 402 نيز مراجعه كنيد .