دون ذات غيب الغيوب است از هر تعينى منزه است ، و تعينى جز لا تعينيت ندارد ، ممكن نيست بدون واسطه منال و مرجع محتاجان واقع شود و مصدر بركات و خيرات گردد ، بلكه مصادر بركات و خيرات و مراجع حاجات همان اسماء و صفاتند كه بتناسب بركات و حاجات ، مصدريت و مرجعيت دارند ، و ظهور اسماء و صفات نيز بواسطه فيض اقدس و خليفه كبرى « كه همان روح خلافت محمديه و اصل و مبدء آن است » تحقق يافت .
پس چگونه ممكن است اسم اگر چه مستأثر باشد ، بدون مظهر و اثر باشد و قبله حاجات نباشد مضافاً به اينكه در بعضى از دعوات ماثوره ، اسم مستأثر ، مورد تمسك جهة قضاء حاجات واقع شده است چنان كه روايتى در آغاز رساله از رسول الله صلى الله عليه و آله نقل كرديم كه در آن آمده بود :
« اللّهُمَّ . . . اسأَلُكَ بِكُلِّ اسمٍ هُوَلَكَ الى قوله اوِ استَأثَرتَ بِهِ فى عِلمِ الغَيبِ عِندَكَ ان تَجعَلَ القُرآنَ رَبيعَ قَلبى . . . »
ملاحظه مىكنيد كه در اين دعاء مروى از رسول الله صلى الله عليه و آله اسم مبارك مستأثر ، مورد التجاء و مدعوبه قرار گرفته است و مستمسك جهة قضاء حاجات و نزول بركات واقع شده است .
اسم مستأثر ( در وصيت امام وزعيم اكبر ) ( فارسى ) — صفحة 53
مساهمون: محمد محمدى گيلانى
ص٥٣