نامه [ اخلاقى - عرفانى به آقاى سيد احمد خمينى ]
زمان : شب 27 آبان 1365 / 15 ربيع الاول 1407
مكان : تهران ، جماران
موضوع : وصيت اخلاقى - عرفانى ، و اهميت نماز در ترقيات روحى
حضار : خمينى ، سيد احمد
بسم اللَّه الرحمن الرحيم
الحمد للَّه و الصّلاة و السّلام على رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله
وصيتى است از پدرى پير كه عمرى را با بطالت و جهالت گذرانده ، و اكنون به سوى سراى جاويد مىرود با دست خالى از حسنات و نامهاى سياه از سيّئات ، با اميد به مغفرت اللَّه - و رجاء به عفو اللَّه است - به فرزندى جوان كه در كشاكش با مشكلات دهر ، و مختار در انتخاب صراط مستقيم الهى - كه خداوند به لطف بىكران خود هدايتش فرمايد - يا خداى ناخواسته انتخاب راه ديگر - كه خداوند به رحمت خود از لغزشها محفوظش فرمايد .
فرزندم ! كتابى را كه به تو هديه مىكنم شمّه ايست از صلاة عارفين و سلوك معنوى اهل سلوك ؛ هر چند قلم مثل منى عاجز است از بيان اين سفرنامه . و اعتراف مىكنم كه آنچه نوشتهام از حدّ الفاظ و عباراتى چند بيرون نيست ، و خود تا كنون به بارقهاى از اين شمّه دست نيافتم .
پسرم ! آنچه در اين معراج است غاية القصواى آمال اهل معرفت است كه دست ما از آن كوتاه است ( عنقا شكار كس نشود دام بازگير ) « 1 » لكن از عنايات خداوند رحمان نبايد مأيوس شويم كه او - جلّ و علا - دستگير ضعفا و معين فقراء است .
عزيزم ! كلام در سفر از خلق به حق ، و از كثرت به وحدت ، و از ناسوت به ما فوق
هامش
( 1 ) - ديوان حافظ : 172 .عنقا شكار كس نشود دام بازگير * كانجا هميشه باد بدست است دام را