برمىداريد ، بايد فكر اين باشيد كه آيا اين قدمى كه ما برمىداريم رو به وابستگى است ؛ شياطين ما را دارند وابسته مىكنند يا نه روى آزادى است و ما خودمان مىخواهيم اين كار را بكنيم ؟
سفارتخانهها هر كارى مىكنند بايد اين را قبلًا توجه بكنند كه ما داريم اين كارى را كه مىكنيم ، آيا اين كار ، ما را يك قدرى به وابستگى دارد نزديك مىكند يا ما را به رهايى و آزادى دارد نزديك مىكند ؟ و همين طور ساير جاها . ما اگر به فكر اين باشيم كه خودمان كارهاى خودمان را انجام بدهيم ، كشور مال خودمان است ، زراعتش را خودمان بايد انجام بدهيم ، فرض كن اداراتش را خودمان اداره بكنيم ، كارگرى را خودمان بايد انجام بدهيم ، وقتى اين احساس در انسان قوى شد ، دنبال اين احساس مىرود انسان . پيدا كردن راه مشكل است ، لكن بعد از پيدا كردن ، پيمودنش آسان است . يك كسى كه در بيابان گم شده است ، اين هى از اين راه مىزند ، از آن راه مىزند و شايد تا ده سال هم اين طور وقتى برود ، نمىتواند برسد به مقصد . اما وقتى افتاد در راهى كه اين ديگر راه ، راهى كه مىرسد انسان به جايى ، آن ديگر رفتنش نزديك است . يك كسى در بيابان است ، يك قدرى از اين طرف مىرود مىبيند نشد يك وقت از آن طرف مىرود مىبيند نشد ، تا اينكه بر مىخورد به راه اسفالت . وقتى برخورد به راه اسفالت ، راه را پيدا كرده است ، مىرود و مىرسد به مقصد .
تلاش براى خودكفايى و رهايى از وابستگى
الآن ما هم اين طور هستيم كه به حمد اللَّه ، راه را پيدا كردهايم و اين از بزرگترين چيزهايى هست كه براى ما موفقيتآميز بوده است و حاصل شده است و رفتنش آسان است ، لكن همت مىخواهد . بايد همه همت كنيد ، دست به هم بدهيد و تمام مردم با دولت ، با ملت ، با هم بجوشند و كوشش كنند به اينكه ما خودمان مىخواهيم كارهاى خودمان را انجام بدهيم و مىخواهيم خودمان با كفايت خودمان خودكفا باشيم . نه گندم را از خارج بياوريم ، نه - فرض كنيد كه - چيزهاى خوردنى بياوريم و نه چيزهايى كه احتياج داريم ؛ نه