اين دوست دارد آن روش را ، آن مطلب را ، به هر عنوانى كه هست ثابت كند ، و لو اينكه اين عنوانى كه هست عنوان خلاف باشد ، خلاف اخلاق باشد ، خلاف منطق باشد . آنى هم كه بغض به يك روشى دارد نظرش نظر سالم نيست ، آن هم دنبال اين است كه آن طرفى كه مورد بغض اوست و آن روشى را كه نمىپسندد ، با هر توجيهى كه باشد ، آن را تصحيح كند . و لهذا مىبينيد كه يك مطلب ، يك امر ، از يكى صادر مىشود ، [ در ] يك وقت و يك محيط ، يك مطلب از يك كسى صادر مىشود ، يك عمل از يكى صادر مىشود ، دو طايفهاى كه يكيشان اين را خوب مىدانند و دوست مىدارند و يك طايفه اين را بد مىدانند و دشمن مىدانند ، آن مطلب واحدى كه زمانش واحد و همهء جهات واحد است وقتى كه پيش آنها مىرود كه مورد محبت هست آن آدم . تمام مطالب او را ، و لو مخالف با عقل باشد ، و لو مخالف با منطق باشد ، مىپذيرند و تأييد مىكنند ، شروع مىكنند به اينكه خير ، مطلب همين است . و آن دستهاى كه با اين خوب نيستند اگر يك مطلب خوبى هم اين بگويد ، آنها دنبال اين هستند كه نه ، اين حرف صحيح نيست . اين دو نظر را انسان مبتلا به آن هست . نظر بيطرف بسيار كم است .
يعنى « نظر » بيطرف باشد ؛ خود آدم هيچ وقت نمىتواند بيطرفِ بيطرف باشد . لكن در نظر دادن حق را ببيند . تحت تأثير حق واقع بشود ؛ اين حق چنانچه از دشمن من هم صادر شد ، من او را تمجيد كنم به عنوان اينكه حق است . و باطل اگر از دوست من هم صادر شد ، آن را تكذيب كنم به عنوان اينكه باطل است . و لو در باطن فرض كنيد يكى يك روشى را دوست دارد ، يكى روش ديگر را ؛ لكن در مقام نظر دادن ، در مقام مصلحتانديشى براى كشور يا براى اشخاص ، آن نظر حب و بغض خودش را كنار بگذارد ، برود دنبال حق و باطل .
حق هر جا هست بايد دنبالش رفت و او را با آغوش باز پذيرفت ، و لو بر خلاف نظر خود من هست . و باطل را هر چه هست و از هر كس صادر بشود بايد نپذيرفت به عنوان اينكه باطل است . اشخاص و گروهها و اينها را بايد كنار گذاشت ، حق و باطل را ملاحظه كرد . آن وقت هم براى اثبات حق و ابطال باطل اگر انسان گرفتار بشود به عصبانيت و عرض مىكنم غيظ و غضب كردن ، نه مىتواند حق را به دست بياورد ؛ و نه مىتواند باطل
صحيفه امام ( مجموعه آثار امام خمينى ) ( فارسى ) — صفحة 367
مساهمون: السيد الخميني
ص٣٦٧