جمهورى ما اسلامى مىشود و به كمال خودش مىرسد كه خداى تبارك و تعالى در اين ملت و در اين كشور حاكم باشد ؛ يعنى از آن نقطه اولى تا آن آخر حكومت ، حكومت الهى باشد . سردمداران ، همه الهى باشند . كسانى كه در رأس حكومت هستند ، كسانى كه در رأس امور هستند الهى باشند ، از نفسانيت خارج شده باشند ، خود را نبينند ، شخصيت خود را نبينند ، چون نه خودى دارند و نه شخصيتى ، هر چه هست از خداست . اگر انسان الهى بشود و ادراك بكند كه اين بندگان راه خدا ، اينها بندگان خدا هستند و بايد با آنها آن كرد كه خدا راضى است ، اگر ما بيدار بشويم و بفهميم كه ما از خدا هستيم و به او رجوع مىكنيم -
إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ
« 1 » - اگر اين دو كلمه را ما در زندگى بفهميم كه ما از او هستيم و همه از اوست و ما هيچ هستيم و هيچ نداريم و هر چه داريم از اوست و ما به سوى او برگشت مىكنيم و از ما حساب مىبرند ، ما را در حساب واقع مىكنند ، اين دو كلمه را اگر ما بفهميم ، با بندگان خدا آن طور كه خدا راضى است و آن طور كه امر خداست عمل مىكنيم . در همهء ارگانهاى دولتى ، در همهء بازارهاى اسلامى ، در همهء كوچه و خيابانهاى ممالك اسلامى و در همه جا اگر اين كلمه الهى وارد بشود ، در كارخانهها وارد بشود ، در مزارع وارد بشود ، در مدارس وارد بشود ، در وزارتخانهها وارد بشود ، در مجالس شورا و شوراها اين دو كلمه اگر وارد شد و ايمان به او آمد ، و انسان ادراك كرد اين را و ايمان به او آورد ؛ يعنى در قلبش واقع شد كه ما و همه از خدا هستيم و به او رجوع مىكنيم ، همهء موجودات از خداست و بايد با عدل الهى با آنها رفتار كرد و همهء ما برمىگرديم به خداى تبارك و تعالى ، و اگر با عدل الهى رفتار كرديم خداى تبارك و تعالى به ما رحمت بزرگ را وارد مىكند ، و اگر با عدل الهى رفتار نكرديم ، آنجا خدا با ما با عدل رفتار مىكند كه هيچ كس نمىتواند از زير آن بار بيرون برود .
سعادت بشر در علم همراه با تربيت
آنها كه گمان مىكنند كه مدارس بايد علم در آن باشد و ديگر كارى به اين مسائل
هامش
( 1 ) - سورهء بقره ، آيهء 156 : ما از خداييم ، و به سوى او بازمىگرديم .