امانت الهى است ، به خدا برگردانده . اولادها اماناتى هستند از خدا ، زن و فرزند امانتهايى هستند از خدا ، داراييها امانتهايى هستند از خدا و به او رد شده است . و ما از خدا هستيم و به سوى او رجوع مىكنيم . اگر امتحان را درست داديم و همان طورى كه اوليا و انبيا امتحان دادند ما هم به آنها اقتدا كرديم ، مورد آن بشارت هستيم كه خداى تبارك و تعالى مىفرمايد و به آنها رحمت مىفرستد ، مغفرت مىفرستد و آنها را اصحاب هدايت « 1 » مىداند . اين امتحان آسانتر است از آن امتحانهايى كه دولتمردان را خدا امتحان مىكند . چه بسا از اين رؤساى جمهورى كه در دنيا هستند ، مدّعى احترام به حقوق بشر هستند . قبل از رسيدن به مقام رياست جمهور مدّعى آزاديخواهى ، مدّعى دوستى با بشر ، مدّعى خواستارى رفاه بشر هستند . لكن وقتى كه مىرسند به مسند و امتحان مىكند خداى تبارك و تعالى آنها را ، نمىتوانند از امتحان بيرون بيايند . به جاى طرفدارى از حقوق بشر ، بشر را به تباهى مىكشند . به جاى طرفدارى از ضعفا ، ضعفا را به هلاكت مىرسانند . همان طورى كه در آن طرف
بَشِّرِ الصَّابِرِينَ
است به رحمت و مغفرت و حيات ابدى ، براى اينها هم بشارت به عذاب اليم است : بشارت به ننگ است .
لزوم امتحان و ناكافى بودن صرف ادعا
بايد امتحان بشويم . مجرّد دعواى اينكه من خداخواه هستم ، من آزاديخواه هستم ، من حقوق بشر را مراعات مىكنم ، من اگر به رياست جمهورى ، به حكومت ، به نخستوزيرى ، به رئيس مثلًا قبيله ، به رياست عشاير برسم با مردم رفتار خوب مىكنم و مردم را به آزادى و رفاه دعوت مىكنم و خودم هم همين طور هستم ، مجرد دعوا پذيرفته نيست . وقتى كه داده شد آن منصب به آن شخص ، رسيد به آن منصب ، آن وقت است كه مطالعه در حال او بايد كرد كه آيا مثل كارتر هست يا مثل على بن ابي طالب . با مستضعفين و مستمندان آن مىكند كه على بن ابي طالب - سلام اللَّه عليه - كرد ، يا آن مىكند
هامش
( 1 ) - اشاره است به آيهء 157 ، سورهء بقره : «أُولئِكَ عَلَيْهِمْ صَلَواتٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَ رَحْمَةٌ وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُهْتَدُونَ» آن گروهند مخصوص به درود و الطاف الهى و رحمت خاص خداوند ، و آنها به حقيقت به سوى خدا هدايتيافتگانند .