سخنرانى [ در جمع پاسداران مهديهء تهران ( عنايت الهى در پيروزى نهضت ) ]
زمان : 26 تير 1358 / 22 شعبان 1399
مكان : قم
موضوع : عنايات الهى در پيروزى نهضت
حضار : پاسداران مهديهء تهران
بسم اللَّه الرحمن الرحيم
وظيفهء ما در قبال عنايات الهى
در اين آيهء شريفهاى كه آقا خواندند ، « 1 » يك جهت مربوط به ذات مقدس حق تعالى بود كه تحقق پيدا كرد ؛ يك جهت هم مربوط به ماست . آنكه مربوط به قدرت الهى بود تبديل كرد خوفهاى ما را به ايمنى . قبلًا ما از قواى انتظامى ، ملت ما از سازمان امنيت ، از شهردارى ، از شهربانى ، از همهء اينها ، از دستگاه ظلم ، خوف داشتيم . خداى تبارك و تعالى تبديل كرد اين خوف را به ايمنى . و الآن ما با كمال امانت و ايمنى در اينجا نشستهايم . يك جهت هم مربوط به ماست :
يَعْبُدُونَنِي لا يُشْرِكُونَ بِي شَيْئاً
. ما بايد چه كنيم ؟ عبادت خدا ، و كسى را شريك با او قرار ندادن . نه قدرتها را ما شريك قرار بدهيم ؛ و نه نَفْس اماره را ؛ و نه شياطين را . همه چيز را از او بدانيم ؛ و همهء قدرتها را قدرت او بدانيم . كسى را ما صاحب قدرت ندانيم الّا او ؛ اين پيروزى را از او بدانيم . ما چيزى نداشتيم ، قدرتى نداشتيم ، تشكيلاتى نداشتيم ، مردم متفرقى بوديم ، هر كسى مشغول به كار خود و حال خود ، و همه گرفتار دست جبارها . آنكه ما را مجتمع كرد ، آنكه همهء دلهاى ما را
هامش
( 1 ) - آيهاى كه ( قبل از سخنان امام ) خوانده شد ، آيهء 55 از سورهء نور بود :
«وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ وَ لَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِي ارْتَضى لَهُمْ وَ لَيُبَدِّلَنَّهُمْ مِنْ بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْناً يَعْبُدُونَنِي لا يُشْرِكُونَ بِي شَيْئاً وَ مَنْ كَفَرَ بَعْدَ ذلِكَ فَأُولئِكَ هُمُ الْفاسِقُونَ» و خدا به كسانى از شما مؤمنان در زمين خلافت دهد چنان كه امتهاى صالح پيامبران سلف ، جانشين پيشينيان خود شدند و علاوه بر خلافت ، دين پسنديدهء آنان را بر همهء اديان تمكن و تسلط عطا كند ، و بر همهء مؤمنان پس از خوف و انديشه از دشمنان ، ايمنى كامل دهد ، كه مرا به يگانگى بىهيچ شائبهء شرك و ريا پرستش كنيد و بعد از آن ، هر كه كافر شود بحقيقت همان فاسقان تبهكارند .