ترك حبّ نفس است و قدم بر انانيت و فرق خود گذاشتن است . و ميزان در سفر همين است . و بعضى گويند يكى از معانى آيهء شريفهء
وَ مَنْ يَخْرُجْ مِنْ بَيْتِه مُهاجِراً إلَى اللَّه وَ رَسُولِهِ ثُمَّ يُدْرِكْهُ الْمَوْتُ فَقَدْ وَقَعَ أَجْرُهُ عَلَى اللَّه
« 1 » . اين است كه كسى كه خارج شد از بيت نفس و هجرت به سوى حق كرد به سفر معنوى ، پس از آن او را فناى تامّ ادراك كرد ، اجر او بر خداى تعالى است . « 2 » و معلوم است براى چنين مسافرى جز مشاهده ذات مقدس و وصول به فناء حضرتش اجراى لايق نيست ، چنانچه از زبان آنها گفته شده :
« در ضمير ما نمىگنجد به غير دوست كس * هر دو عالم را به دشمن ده كه ما را دوست بس »
و السّلام
هامش
( 1 ) ( نسا - 100 ) .
( 2 ) ميبدى در تفسير كشف الاسرار ( ج 2 ، ص 663 ) دربارهء اين آيه همين گونه سخن گفته است .