الحديث السّابع عشر
بالسّند المتّصل إلى الإمام الأقدم ، حجّة الفرقة و رئيس الأمّة ، محمّد بن يعقوب الكلينى ، رضى اللّه عنه ، عن محمّد بن يحيى ، عن أحمد بن محمّد بن عيسى ، عن الحسن بن محبوب ، عن معاوية بن وهب ، قال سمعت أبا عبد اللّه ، عليه السلام ، يقول : إذا تاب العبد توبة نصوحا ، أحبّه اللّه ، فستر عليه في الدّنيا و الآخرة . فقلت : و كيف يستر عليه ؟ قال : ينسي ملكيه ما كتبا عليه من الذّنوب ، ثمّ يوحي إلى جوارحه : اكتمي عليه ذنوبه . و يوحى إلى بقاع الأرض ، اكتمي عليه ما كان يعمل عليك من الذّنوب . فيلقى اللّه حين يلقاه و ليس شيء يشهد عليه بشيء من الذّنوب . « 1 » ترجمه « معاوية بن وهب گفت شنيدم از حضرت صادق ، عليه السلام ، مىفرمود :
« وقتى كه توبه كند بندهاى توبهء خالص ، دوستدار شود او را خداوند ، پس ستر كند بر او در دنيا و آخرت . پس گفتم : » و چگونه بپوشاند بر او ؟ گفت : « به فراموشى اندازد دو فرشتهء او را آنچه را نوشتهاند بر او از گناهان . و وحى مىفرمايد به سوى اعضاى او : كتمان كنيد بر او گناهان او را . و وحى مىفرمايد به سوى بقعههاى زمين : بپوشانيد بر او آنچه را عمل مىكرد بر شما از گناهان . پس ملاقات مىكند خدا را زمانى كه ملاقات مىكند او را و حال آنكه نيست چيزى كه شهادت بدهد بر او به چيزى از گناهان . »
هامش
( 1 ) اصول كافى ، ج 2 ، ص 430 ، « كتاب ايمان و كفر » ، « باب التوبه » ، حديث 1 .