الحديث السادس
بالسّند المتّصل إلى محمّد بن يعقوب ، عن محمّد بن يحيى ، عن أحمد بن محمّد ، عن ابن محبوب ، عن عبد اللّه بن سنان و عبد العزيز العبدي ، عن عبد اللّه بن أبي يعفور ، عن أبي عبد اللّه ، عليه السلام ، قال : من أصبح و أمسى و الدّنيا أكبر همّه ، جعل اللّه الفقر بين عينيه و شتّت أمره ، و لم ينل من الدّنيا إلّا ما قسم له . و من أصبح و أمسى و الآخرة أكبر همّه ، جعل اللّه الغنى في قلبه و جمع له أمره . « 1 » ترجمه « ابن ابى يعفور گويد كه حضرت صادق ، عليه السّلام ، گفت : « كسى كه صبح كند و شام كند و حال اينكه دنيا بزرگترين همّ او باشد ، قرار دهد خدا فقر را بين دو چشمش ، و درهم كند كار او را ، برخوردار نگردد از دنيا مگر آنچه قسمت شده است براى او . و كسى كه صبح و شام كند در صورتى كه آخرت بزرگترين همّ او باشد ، قرار دهد خدا بىنيازى را در دل او ، و گرد آورد براى او كار او را . » شرح بدان كه از براى « دنيا » و « آخرت » اطلاقاتى است به حسب انظار ارباب علوم .
و ميزان معارف و علوم آنها ، كه بحث از حقيقت آن به حسب اصطلاح علمى مهم به امر ما نيست ، و صرف همت در فهم اصطلاحات و رد و قبول و جرح و تعديل باز دارد پياده را ز سبيل . [ 1 ] آنچه در اين باب مهم است فهم دنياى مذمومه است كه انسان طالب آخرت اگر بخواهد از آن احتراز كند ، با خبرت احتراز نمايد . و آنچه اعانت كند انسان را در اين سلوك راه نجات ، و ما آن را ان شاء اللّه در ضمن چند فصل بيان مىكنيم . و از خداى تعالى توفيق مىطلبيم در سلوك اين طريق .
هامش
[ 1 ]« خواب نوشين بامداد رحيل * باز دارد پياده را ز سبيل ».
( 1 ) اصول كافى ، ج 2 ، ص 319 ، « كتاب ايمان و كفر » ، « باب حب الدنيا » ، حديث 15 .