امام فرمود : عجله نكنيد تا من بيايم ، سرزمين شام سرزمين سرد ، و حجاز ، منطقهء گرم است ، ممكن است اين شخص گرمازده شده باشد ، امام دو ركعت نماز خواند و دست به دعا برداشت ، و مدّتى دعا كرد . سپس برخاست و به منزل آن مرد شامى آمد و با صداى بلند آن مرد را صدا زد . مرد شامى گفت :
« لَبّيكَ يَابنَ رَسُولِ اللَّهِ
» حضرت او را نشاند و تكيه به چيزى داد ، غذاى رقيقى براى او طلب كرد ، و به او نوشاند ، سپس فرمود : سينه و شكم او را خنك كنيد آنگاه حضرت بازگشت ، چيزى نگذشت كه مرد شامى از بيمارى خوب شد ، خدمت امام آمده گفت : عرض خصوصى دارم . حضرت مجلس را خلوت كرد ، مرد شامى عرض كرد : من شهادت مىدهم كه تو حجّت خدا بر خلقى ، و هر كس راهى جز راه شما برود گمراه و زيانكار است . حضرت فرمود : مگر چه شده ؟ عرض كرد : شكى ندارم كه روح مرا قبض كردند و مرگ را با چشم خود ديدم ناگاه صدايى شنيدم كه مىگفت روح او را به تنش بازگردانيد چون محمد بن على عليه السلام از ما درخواست كرده است . « 1 »
اين موارد كه ذكر كرديم گوشههايى از سيرهء پيشوايان دين ما بود كه با خوشرويى و حسن خلق حتّى دشمنان را به خودشان جذب مىكردند و اين درسى است براى همهء ما كه در زندگى خودمان اين گونه باشيم .
در مقابل اگر انسان در زندگى بدخلق و خشن باشد باعث نفرت و انزجار ديگران از او خواهد بود و اين گونه افراد در جامعه منزوى هستند و لذا در روايات ما شديدترين تعبيرات دربارهء سوء خلق آمده :
رسول خدا صلى الله عليه و آله مىفرمايند :
« إيّاكُم وسُوءُ الْخُلْقِ فَانَّ سُوءَ الْخُلْقِ فِى النّارِ لا مُحالَةَ
؛ از بداخلاقى بپرهيزيد كه اين عمل سرانجام در آتش است » . « 2 »
هامش
( 1 ) . منتهى الآمال ، ج 2 ، ص 63
( 2 ) . بحارالانوار ، ج 68 ، ص 383