28 : ياد خدا بودن
قال علىّ عليه السلام : « كلُّ قَولٍ لَيْسَ لِلّهِ فيهِ ذِكْرٌ فَلَغْوٌ ، و كُلُّ صَمْتٍ لَيْسَ فيه فِكْرٌ فَسَهْوٌ ، وكلُّ نَظَرٍ لَيْسَ فيه اعْتِبارٌ فَلَهْوٌ » . « 1 »
حضرت على عليه السلام مىفرمايد : « هر سخنى كه ذكر خدا در آن نباشد بيهوده است ، و هر سكوتى كه در آن فكر كردن نباشد سهوست ، و هر نظرى كه در آن عبرت نباشد لهوست » .
امام على عليه السلام ترسيم مهمّى از يك انسان مؤمن و آگاه كرده كه مطابق آن انسان داراى سه حالت است : يا متكلّم است يا ساكت و يا نظر به چيزهايى در خارج مىكند ؛ مؤمن در اين سه حالت بايد سه برنامه داشته باشد ، اگر سخن مىگويد ، سخنى از خدا بگويد و ذكرى از خدا در او باشد ؛ اگر سكوت مىكند ، سكوتش آميخته با تفكر باشد ؛ و اگر نگاه مىكند ، نگاهش عبرت باشد . سخنى كه خالى از ذكر باشد لغوست و سكوتى كه خالى از فكر باشد سهوست و نظرى كه خالى از عبرت باشد لهوست . اگر بتوانيم اين برنامه را در زندگى رعايت كنيم ، زندگى ما عوض مىشود ، يعنى اگر سخن مىگوييم ياد خدا باشد چرا كه اگر انگيزهء الهى در آن
هامش
( 1 ) بحارالانوار ، ج 74 ، ص 406 .