بىگناه طبق صريح قرآن مجيد ، خلود در جهنم و عذاب جاويدان است . « 1 »
بنابراين هركس در لحظهء فراهم شدن اسباب گناه بايد مراقب اين نكته باشد كه لذاتش بسيار زودگذر و آثار سوئش بسيار درازمدت است .
اضافه بر همهء اينها آنگونه كه از آيات و روايات اسلامى برمىآيد يكى از آثار گناهان ، سلب نعمتها و مواهب الهى است كه گاه زمانهاى بسيار طولانى اين محروميت ادامه مىيابد . همانگونه كه در خطبهء 178 مىخوانيم : «
ايمُ اللَّهِ مَا كَانَ قَوْمٌ قَطُّ فِى غَضِّ نِعْمَةٍ مِنْ عَيشٍ فَزَالَ عَنْهُمْ إِلَّا بِذُنُوبٍ اجْتَرَحُوهَا
؛ به خدا سوگند هرگز ملتى كه در ناز و نعمت مىزيستند نعمتشان زوال نيافت مگر براثر گناهانى كه مرتكب شدند . اضافه بر اينها بسيار مىشود كه براثر يك گناه لذتبخش زودگذر ، ننگ و عارى بر دامان انسان مىنشيند كه بعد از مرگ نيز مردم او را به زشتى ياد مىكنند » .
در اشعارى كه در ديوان منسوب به اميرمؤمنان على عليه السلام آمده است چنين مىخوانيم :
تَفْنَى اللَّذَاذَةُ مِمَّنْ نَالَ شَهْوَتَها * مِنَ الْحَرَامِ وَ يبْقَى الْإِثْمُ وَ الْعَارُ
تَبْقَى عَوَاقِبُ سُوءٍ فِى مَغَبَّتِهَا * لا خَيرَ فِى لَذَّةٍ مِنْ بَعْدِهَا النَّار
كسانى كه به شهوتهاى نفسانى مىرسند لذاتش به زودى پايان مىگيرد لذاتى كه از حرام حاصل شده ولى گناه و ننگ آن باقى مىماند .
آرى عواقب سوء آن در پايان ، مىماند و هيچ خيرى در لذتى كه بعد از آن آتش دوزخ باشد نيست . « 2 »
در دعاى 31 صحيفهء سجاديه ( فى ذكر التوبة وطلبها ) امام عليه السلام به پيشگاه خدا عرضه مىدارد : ( من توبه مىكنم ) از گناهانى كه لذاتش پايان يافته و تبعاتش
هامش
( 1 ) . نساء ، آيهء 93 .
( 2 ) . ديوان امام على عليه السلام ، ص 204 .