گلوى آنها را مىفشارد و با حسرت آنچه بهدست نياوردهاند و حسرت عدم استفاده از آنچه بهدست آوردهاند با زندگى وداع مىگويند .
به عكس ، طالبان آخرت بهوسيلهء تلاش آميخته با تقوايى كه دارند به زندگى سادهء مطلوبى مىرسند و خداوند منان روزى آنها را تأمين مىكند و زمانى كه از دنيا مىروند نه حسرت و آه دارند و نه نگرانى .
در روايت هشاميهء معروف كه مرحوم كلينى در آغاز كتاب كافى آن را آورده است از قول امام باقر عليه السلام مىخوانيم : «
إِنَّ الْعُقَلَاءَ زَهِدُوا فِى الدُّنْيا وَ رَغِبُوا فِى الْآخِرَةِ لِأَنَّهُمْ عَلِمُوا أَنَّ الدُّنْيا طَالِبَةٌ مَطْلُوبَةٌ وَ الْآخِرَةَ طَالِبَةٌ وَ مَطْلُوبَةٌ فَمَنْ طَلَبَ الْآخِرَةَ طَلَبَتْهُ الدُّنْيا حَتَّى يسْتَوْفِى مِنْهَا رِزْقَهُ وَ مَنْ طَلَبَ الدُّنْيا طَلَبَتْهُ الْآخِرَةُ فَيأْتِيهِ الْمَوْتُ فَيفْسِدُ عَلَيهِ دُنْياهُ وَآخِرَتَه
؛ عاقلان ، زهد در دنيا و رغبت در آخرت را پيشه كردند زيرا آنها مىدانند كه دنيا طالب و مطلوب و آخرت نيز طالب و مطلوب است ( يعنى ) آنكس كه آخرت را طلب كند دنيا بهسراغ او مىآيد تا رزق او را بهطور كامل به او برساند اما كسى كه دنيا را طلب كند آخرت ، او را مىطلبد يعنى مرگ بهسراغش مىآيد ؛ هم دنيايش را فاسد مىكند و هم آخرتش را » . « 1 »
البته مفهوم اين سخن اين نيست كه طالبان آخرت براى تأمين زندگى سادهء خود تلاش نكنند چراكه در روايات زيادى دستور به تلاش براى معاش داده شده است ، بلكه منظور اين است كه دنياطلبان كه پيوسته براى رسيدن به اموال و ثروتهاى بيشتر تلاش مىكنند حرص را كنار بگذارند و عمر خود را براى چيزى كه هرگز بهدست نمىآيد و يا اگر بهدست آيد نمىتوان آن را مصرف كرد تباه نكنند .
در حكمت 379 نيز تعبير ديگرى از اين گفتار حكيمانه آمده است آنجا كه امام عليه السلام روزى را به دوگونه تقسيم مىكند : گونهاى از آن بهسراغ انسان مىآيد
هامش
( 1 ) . كافى ، ج 1 ، ص 18 ، ح 12 .