شرح و تفسير مشكل خود را با خدا بگو
امام عليه السلام در اين گفتار حكيمانه در واقع به مؤمنان توصيه مىكند كه مشكلات و گرفتارىهاى خود را تنها با برادران مؤمن خود در ميان نهند نه با دشمنان و كافران . مىفرمايد : « كسى كه مشكل و نياز خود را نزد مؤمنى بازگو كند گويا نزد خدا بازگو كرده و كسى كه آن را نزد كافرى بازگو كند گويى از خدا شكايت كرده است » ؛ (
مَنْ شَكَا الْحَاجَةَ إِلَى مُؤْمِنٍ ، فَكَأَنَّهُ شَكَاهَا إِلَى اللَّهِ ؛ وَ مَنْ شَكَاهَا إِلَى كَافِرٍ ، فَكَأَنَّمَا شَكَااللَّهَ
) . تفاوت «
شَكَاهَا إِلَى اللَّهِ
» و «
شَكَاهَا اللَّهِ
» در اين است كه در اولى انسان ، گرفتارى خود را در پيشگاه خدا شرح مىدهد و از او تقاضاى حل مشكل مىكند كه امرى است بسيار پسنديده ولى در دومى از خداوند شكايت و گله مىكند كه چرا چنين نكرد و چنان نكرد ، و اين امرى است بسيار زشت و ناپسند كه انسان از پروردگارى كه اين همه نعمت براى او آفريده است شكايت كند .
روشن است كسى كه نزد برادر ايمانى خود مىرود و از گرفتارىها و مشكلات خويش سخن مىگويد هرگز تعبيراتى را كه دليل بر ناشكرى و ناسپاسى باشد بهكار نمىبرد بلكه هدفش اين است كه با طرح مشكل خود از آن برادر كمك بطلبد و پناه بردن برادران ايمانى به يكديگر در مشكلات ، كار خلافى نيست بلكه مفهوم تعاون و همكارى همين است كه هر كس در