415 فِي صِفَةِ الدُّنْيَا : تَغُرُّ وَ تَضُرُّ وَ تَمُرُّ ، إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى لَمْ يَرْضَهَا ثَوَاباً لِأَوْلِيَائِهِ ، وَ لَاعِقَاباً لِأَعْدَائِهِ . إِنَّ أَهْلَ الدُّنْيَا كَرَكْبٍ بَيْنَاهُمْ حَلُّوا إِذْ صَاحَ بِهِمْ سَائِقُهُمْ فَارْتَحَلُوا .
امام عليه السلام در وصف دنيا فرمود :
مىفريبد و زيان مىرساند و مىگذرد . خداوند به ( بخشيدن ) آن به عنوان پاداش براى دوستانش ، رضايت نداده و ( گرفتن ) آن را به عنوان كيفر دشمنانش نپذيرفته است . اهل دنيا همچون كاروانى هستند كه هنوز رحل اقامت نيفكندهاند كه قافلهسالار فرياد مىزند ( كوچ كنيد ) : و آنها كوچ مىكنند . « 1 »
هامش
( 1 ) . سند گفتار حكيمانه :
از كسانى كه اين كلام حكمتآميز را در كتابهاى خود آوردهاند راغب اصفهانى در محاضرات و ماوردى در ادب الدنيا و الدين و آمدى در غررالحكم و ابن طلحهء شافعى در مطالب السؤول است كه بعضى از آنها آن را با تفاوتى نقل كردهاند و اين تفاوت نشان مىدهد مصدرى غير از نهجالبلاغه در اختيار داشتهاند . ميدانى نيز در مجمع الامثال آن را با تفاوتهايى نقل كرده است . همچنين طبرسى در مشكاة الانوار . ( مصادر نهجالبلاغه ، ج 4 ، ص 293 ) .
اضافه مىكنيم كه مجمع الامثال و مطالب السؤول اين كلام را در ضمن يك كلام طولانى از امام عليه السلام نقل كردهاند .