شرح و تفسير دو راهى مصائب
به نظر مىرسد امام عليه السلام اين جمله گفتار حكيمانهء 413 را بههنگام تسليت گفتن به يكى از افراد مصيبتزده بيان فرموده و بعيد نيست حكمت بعدى ( 414 ) كه خطاب به اشعث بن قيس است تعبير ديگرى از اين حكمت ، و مخاطب در هر دو اشعث بن قيس باشد . امام عليه السلام در اين گفتار حكيمانه مصيبتزدگان را بر سر دو راهى قرار مىدهد ، مىفرمايد : « هركس همچون آزادگان شكيبا باشد ( به اجر و پاداش صابران خواهد رسيد و آرامش خواهد يافت ) و گرنه همچون جاهلان ، خود را به غفلت خواهد زد » ؛ (
مَنْ صَبَرَ صَبْرَ الْأَحْرَارِ ، وَإِلَّا سَلَا سُلُّوَّ الْأَغْمَارِ
) . « سلا » از مادهء « سُلُوّ » ( بر وزن غلو ) به معناى به فراموشى سپردن و از ياد بردن چيزى است .
و « اغمار » جمع « غُمر » ( بر وزن عمق ) به معناى انسان جاهل و نادان است .
اين واژه در اصل به معناى از بين بردن اثر چيزى است مانند آب زيادى كه چهرهء چيزى را مىپوشاند و يا جهل و نادانى عميق كه انسان را در خود فرو مىبرد و گرفتار غفلت و سرگردانى مىكند .
اشاره به اينكه براى تخفيف آلام و دردهاى مصائب ، انسان دو راه در پيش دارد ؛ راهى را عاقلان برمىگزينند و راه ديگر را جاهلان .