شرح و تفسير شيوهء تبريك نوزاد
در آغاز اين كلام نورانى مىخوانيم : « كسى در محضر امام عليه السلام به ديگرى با اين عبارت نوزادش را تبريك گفت : قدم اين نوزاد يكهسوار مبارك باد » ؛
( وَهَنَّأ بِحَضْرَتِهِ رَجُلٌ رَجُلًا بِغُلامٍ وُلِدَ لَهُ فَقالَ لَهُ : لِيُهْنِئْكَ « 1 » الْفَارِسُ )
. « امام عليه السلام فرمود : اين چنين مگو » ؛
( فقال عليه السلام : لَاتَقُلْ ذلِكَ )
. ولى بگو : « شكرگزار بخشنده باش » ؛
( وَلكِنْ قُلْ : شَكَرْتَ « 2 » الْوَاهِبَ )
. سپس فرمود : « ( اين سه تقاضا را از خدا براى او بكن و بگو : ) اين مولود بر تو مبارك باد ( اميدوارم ) بزرگ شود و از نيكىهايش بهرهمند گردى » ؛
( وَبُورِكَ لَكَ فِي الْمَوْهُوبِ ، وَبَلَغَ أَشُدَّهُ ، وَرُزِقْتَ بِرَّهُ )
. بىشك فرزند ، موهوبى الهى است و پيش از هرچيز بايد به فكر شكر واهب بود ، نه اينكه آن را جداى از بركات الهى شمرد و به شجاعت آينده و يا غارتگرى او انديشيد و بعد از آن بايد دعا كرد كه خدا اين فرزند را از خطرات حفظ كند تا مسير تكامل را طى كند و به حدّ كمال برسد و مبدأ خيرات و بركات شود و نهتنها براى خودش بلكه خير و نيكى او به ديگران هم برسد و چه خوب است كه به هنگام تبريك گفتن براى مولود جديد به تمام اين نكتهها توجه شود .
هامش
( 1 ) . اين جمله صيغهء امر و به معنى دعاست و تعبير به « فارس » كنايه از شجاعت است و معلوم است كه عرب جاهلى شجاع و قهرمان را براى غارتگرى و جنگهاى خونين بىهدف مىخواست
( 2 ) . « شكرتَ » فعل ماضى است ؛ ولى در اينجا به معناى امر است و بعضى آن را به صورت جملهء دعايى معنا كردهاند