شرح و تفسير گرفتاران ، اميدوار باشند
امام عليه السلام در اين گفتار حكيمانه به يكى از اصول زندگى بشر نه به عنوان قانونى كلى ، بلكه قانونى غالبى اشاره كرده و بهوسيلهء آن به تمام گرفتاران اميد مىبخشد و مىفرمايد : « هنگامى كه سختىها به آخرين درجهء شدت برسد گشايش روى مىدهد و در آن هنگام كه حلقههاى بلا تنگ مىشود نوبت آسايش و راحتى فرا مىرسد » ؛
( عِنْدَ تَنَاهِي الشِّدَّةِ تَكُونُ الْفَرْجَةُ ، وَعِنْدَ تَضَايُقِ حَلَقِ الْبَلَاءِ يَكُونُ الرَّخَاءُ )
. اين حقيقت بهكرار تجربه شده كه پايان شبهاى سياه سپيد است و عاقبت گرفتارىها راحتى و استراحت است . به همين دليل انسان هرگز نبايد به هنگام هجوم مشكلات و درد و رنجها مأيوس گردد و دست به كارهاى نامعقول بزند و يا زبان به ناشكرى بگشايد و بىتابى كند ، بلكه پيوسته اميدوار باشد كه به دنبال اين شدتها و تنگى حلقههاى بلا گشايش حاصل مىشود ، طوفان بلا فرو مىنشيند و ابرهاى نوميدى كنار مىرود و آفتاب شفاف اميد آشكار مىگردد .
قرآن مجيد نيز به همين حقيقت در سورهء « انشراح » خطاب به پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله اشاره كرده مىفرمايد : « فَإِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْراً * إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْراً » ؛ زيرا با سختى آسانى است ( باز هم ) با سختى آسانى است » .
در تفسير سورهء « انشراح » كه خدا در آن مىفرمايد : راحتى به همراه سختى