( با ايمان و فداكار ، همچون على عليه السلام در « ليلة المبيت » به هنگام خفتن در جايگاه پيغمبر صلى الله عليه و آله ) جان خود را براى خشنودى خدا مىفروشند ؛ و خداوند به بندگان مهربان است » . « 1 »
در سورهء « دهر » ، هجده آيه دربارهء فداكارى اميرمؤمنان عليه السلام و همسرش زهراى مرضيه و فرزندانش امام حسن و امام حسين عليهم السلام كه سه روز روزه گرفتند و طعام افطار خود را به مسكين و يتيم و اسير دادند بيان داشته و كار آنها را بسيار ستوده و وعدهء انواع نعمتهاى بهشتى را به آنها داده است .
در آيهء ولايت « إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلَاةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَهُمْ رَاكِعُونَ » خاتمبخشى اميرمؤمنان عليه السلام را در حال نماز ستوده است . « 2 »
دربارهء ياران پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله نيز نمونههاى فراوانى هست ؛ از جمله « لَقَدْ رَضِىَ اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنِينَ إِذْ يُبَايِعُونَكَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ فَعَلِمَ مَا فِى قُلُوبِهِمْ فَأَنْزَلَ السَّكِينَةَ عَلَيْهِمْ وَأَثَابَهُمْ فَتْحاً قَرِيباً » ؛ خداوند از مؤمنان - هنگامى كه در زير آن درخت با تو بيعت كردند - راضى و خشنود شد ؛ خدا آنچه را در درون دلهايشان ( از ايمان و صداقت ) نهفته بود مىدانست ، ازاينرو آرامش را بر دلهايشان نازل كرد و پيروزى نزديكى به عنوان پاداش نصيب آنها فرمود » . « 3 »
از اين قبيل آيات در قرآن فراوان ديده مىشود كه همهء آنها درسى است براى ما كه بايد كارهاى نيك نيكوكاران و صفات برجستهء آنها را در برابر آنها و در مقابل مردم ستود تا هم آنها تشويق شوند و هم ساير مردم درس بگيرند .
ولى اين حكم ، استثنايى هم دارد و آن جايى است كه اگر كسى را پيش روى او مدح و ثنا بگوييم مغرور مىشود و همان غرور ، او را طلبكار از مردم و گاهى
هامش
( 1 ) . بقره ، آيهء 207
( 2 ) . مائده ، آيهء 55
( 3 ) . فتح ، آيهء 18