شرح و تفسير حدّ مدح و ستايش
امام عليه السلام در اين گفتار حكيمانه به مطلب مهمى دربارهء افراط و تفريط در ستايش افراد اشاره كرده ، مىفرمايد : « مدح و ستايشِ بيش از حدّ استحقاق ، تملق است و كمتر از استحقاق ، عجز و درماندگى و يا حسد است » ؛
( الثَّنَاءُ بِأَكْثَرَ مِنَ الاسْتِحْقَاقِ مَلَقٌ ، وَالتَّقْصِيرُ عَنِ الاسْتِحْقَاقِ عِيٌّ أَوْ حَسَدٌ )
. شك نيست كه مدح و ستايش در حد اعتدال ، كارى است بسيار پسنديده ، زيرا از يكسو سبب تشويق شخصى مىشود كه كارى در خور ستايش انجام داده و يا فضيلتى از نظر اوصاف انسانى دارد ، و احساس مىكند كه افراد ، قدردانِ كارها و صفات او هستند و همين امر او را در ادامهء راه دلگرم مىسازد ، بهگونهاى كه مشكلات را به راحتى تحمل مىكند .
از سوى ديگر هنگامى كه ديگران ببينند افراد نيكوكار و يا كسانى كه موصوف به صفات انسانى هستند مورد مدح و ستايش قرار مىگيرند ، آنها نيز تشويق مىشوند و همين امر سبب گسترش كارهاى نيك و صفات نيك در جامعه مىشود .
به همين دليل در هر عصر و زمان به خصوص در عصر ما برنامههايى براى بزرگداشت افراد و دادن جوايز به آنها در حضور جمعى از شخصيتها برپا مىشود و بهترينها را ستايش و تشويق مىكنند تا درسى براى همگان باشد