343 و قال عليه السلام الأَقَاوِيلُ مَحْفُوظَةٌ وَالسَّرَائِرُ مَبْلُوَّةٌ ، وَ « كُلُّ نَفْسٍ بِمَا كَسَبَتْ رَهِينَةٌ » ، وَالنَّاسُ مَنْقُوصُونَ مَدْخُولُونَ إِلَّا مَنْ عَصَمَ اللَّهُ : سَائِلُهُمْ مُتَعَنِّتٌ ، وَمُجِيبُهُمْ مُتَكَلِّفٌ ، يَكَادُ أَفْضَلُهُمْ رَأْياً يَرُدُّهُ عَنْ فَضْلِ رَأْيِهِ الرِّضَى وَالسُّخْطُ ، وَيَكَادُ أَصْلَبُهُمْ عُوداً تَنْكَؤُهُ اللَّحْظَةُ ، وَتَسْتَحِيلُهُ الْكَلِمَةُ الْوَاحِدَةُ !
امام عليه السلام فرمود :
گفتار انسانها نگهدارى مىشود و باطن آنها آزموده خواهد شد و هركس در گرو اعمال خويش است . مردم همگى در نُقصانند و داراى عيوبى هستند جز كسى كه خدا او را حفظ كند ( زيرا ) سؤالكنندگان آنان درپى بهانهجويى و آزارند و پاسخدهندگان ، توجيهگر و گرفتار تكلفند . حتى برترين آنها از نظر فكر وانديشه ، به سبب حب وبغض ، از رأى خود بازمىگردد و با استقامتترين آنها ( گاه ) با يك نگاه يا يك كلمه دگرگون مىشوند ( از چنين افرادى بايد به خدا پناه برد ) . « 1 »
هامش
( 1 ) . سند گفتار حكيمانه :
مرحوم خطيب در مصادر تنها مدرك ديگرى كه براى اين گفتار حكيمانه آورده ، غررالحكم آمُدى است با تفاوتى كه نشان مىدهد از منبع ديگرى آن را دريافت داشته است . ( مصادر نهجالبلاغه ، ج 4 ، ص 259 ) .