وَمَا عِنْدَ اللَّهِ بَاقٍ » ؛
آنچه نزد شماست فانى مىگردد و آنچه نزد خداست باقى مىماند » « 1 » ، هرگز خللى در آن وارد نمىشود .
آرى اين شريك ، همان نيازمندان و محرومانى هستند كه انفاق بر آنها در قرآن مجيد با تعبير وام دادن به خدا بيان شده است : « مَّنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً فَيُضَاعِفَهُ لَهُ أَضْعَافاً كَثِيرَةً » « 2 » همان وامى كه حداقل ده برابر و حداكثر هفتصد برابر و بيشتر به آن سود داده خواهد شد .
همانگونه كه در بحث اسناد اين گفتار حكيمانه اشاره شد اين سخن به دو صورت ديگر نيز نقل شده : نخست :
« بَشّر مالَ الْبَخِيلِ بِحادِثٍ أو وارِثٍ ؛
به مال افراد بخيل بشارت ده كه يا حوادث نابودكننده در انتظار آن است و يا وارث » و ديگر اينكه :
« إنَّ لَكَ فِي مالِكَ شَريكَيْنِ : الْحَدَثانِ « 3 » وَالْوارِثِ فَإنِ اسْتَطَعْتَ أنْ لا
تَكُونَ أبْخَسُ الشُّرَكاءِ حَظّاً فَافْعَلْ ؛
در مال تو ( جز تو ) دو شريك هست : حوادث نابودكننده و وارث ، هرگاه بتوانى سهم تو كمتر از آن دو نباشد انجام ده ( بخشى از اموالت را انفاق كن ) » .
شگفت اينكه بسيار ديده شده است فرزندان افراد ثروتمند ، انتظار مرگ پدر را مىكشند تا هرچه زودتر بتوانند از اموال او بهره ببرند .
عجيبتر از آن اينكه در زمان خود ديدهايم فرزندان در اواخر عمر پدر ، مال او را ميان خود تقسيم مىكنند و حتى پدر را از نيازمندىهاى زندگى خود محروم مىسازند در حالى كه هنوز زنده و به حكم خدا و قوانين بشرى مالك اموال خويش است .
* * *
هامش
( 1 ) . نحل ، آيهء 96
( 2 ) . بقره ، آيهء 245
( 3 ) . « حَدَثان » بر وزن « ضَرَبان » معانى فراوانى دارد ؛ از جمله رويدادهاى سخت زندگى